Sercan !

Bu yazıyı yazmakta olduğum Perşembe günü saat 15.58'den sonra, Sercan gitse de gitmese de yazımın içeriğini değiştirmemi gerektirecek ya da fikirlerimde "Ahhh özür dilerim. Yanlış düşünmüşüm. Durun biraz, hele bir gece daha geçsin üstünden ki yeni fikirlerle karşınıza geleyim" dememi sağlayacak herhangi bir durum söz konusu olamaz.

Bir zamanlar Manchester United dahil birçok takım ve eski futbolcu-yeni menejerler çocuğun peşindeyken ve ailesine tonla para teklif ederken, Başkan Ali Karasu döneminde Bursaspor kontrat koşullarını yerine getiremediği için serbest kalmıştı Sercan.
Kurtlar Vadisi'nde bir pırlanta çaylak ve üstelik bedava.
Kendilerini dışlanmış gören ailenin feryatlarını iyi hatırlıyorum.
Babası Kenan’a demiştim o zaman; "İki gün kimseye imza atmayın. En geç pazar günü yönetim kurulundan birisinin siz aramasını sağlayacağım."
Hiç kimseyi tanımıyorum o dönem. Yerel bir gazetenin genel koordinatöründen rica etmiştim, Bursaspor başkanına ulaşıp serbest kalan Sercan’ı aramalarını. "Bomba bir haber olur, yayınlamalıyız" dediler, ama ricam üzerine yayınlamadılar. Ve Pazar gecesi saat 22.30 gibi aramıştı babası. "Kulüpten kimse beni aramadı ne oldu?" diye sordu.
Pazartesi imza atıldı ve Sercan kaldı.
O günden sonra Kenan’la bir benzin istasyonunda karşılaştık. Sercan’ı ise ne gördüm, ne de konuştum.

Ama şu gerçeği vurgulamak lazım. Tüm yaş gruplarında milli formayı defalarca giyen, geleceğin büyük yıldızı olarak görülen Sercan Yıldırım’ın farkında bile değildi Bursaspor o günlerde.

Bir gün emellerine ulaştı genç adam, Yıldırım Lisesi son sınıf öğrencisiyken.
Bu gün ise Moskova yolunda.
"Uzun yıllar Bursaspor’da forma giyer, bizi Avrupa’da yukarılara taşır" diye düşündüğümüz genç adam, çok kısa süre sonra camiadan ayrılıyor.
Demek ki hepimiz, ilişkiyi çok kısa sürede yoğun bir şekilde yaşayarak tüketmişiz.

Sercan’ın A takım formasını giydiği günden beri geçen periyodu maalesef Sercan da, ailesi de, Özlüce de iyi yönetemedi.
Kendisi sporcu gibi yaşamayı tercih edemedi, üstüne üstlük renkli basından gizli kalmayı becermeye de çalışmadı ve açık hedef haline geldi, çoğu taraftar da özel yaşantısına taktı ve "futboluyla O'nu nasıl kabulleniriz"i beceremedi.
Ailesi ise bir imaj maker veya benzer bir eleman istihdam etmeyi, oğullarını bir süre sonra önemli bir dünya Yıldızı haline getirecek motivasyonu yapamadı.
Ya Özlüce?
Yakın bir gelecekte belki yazarım samimi düşüncelerimi.

Böyle mi bitmeliydi ya da bitmeli miydi? Rakamı arttırarak uzatırsınız iki sene daha mukavelesini, hem onun varlığından yararlanmış olursunuz bir müddet daha hem de ZAMANI GELİNCE daha fazla bir rakama uçurursunuz ki, Sercan gibi adamı kaybettiğinize değsin.
Ama bugün zamanı değildi.
O kalitede bir oyuncuyu alabilir miyiz?
O fiyata bulabilir miyiz?
Kolay kolay yetiştirebilir miyiz?

İnsanlar sağlığını kaybedince anlıyorlar sağlığın ne büyük nimet olduğunu. Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar gibi tek başınıza kaldığınızda koca bir şehirde maddi sıkıntınız varsa eğer, varlığın değerini o zaman anlıyorsunuz.
Sercan da Volkan da altyapıdan geldi ya.
Çok büyük paralar harcanmadan, peşlerinde çok koşturmadan elde ettik ya, değerlerinin farkında değiliz bu yüzden.

Her ortamda önerdim. Yine söylüyorum.
Her kulüp gibi Bursaspor’un da mentör istihdam etmeye ihtiyacı vardır.
Farklı eğitim seviyelerinde, farklı kültürlerde, farklı entelektüel seviyelerde, farklı evrensel değerlere sahip, din-dil-gelenekleri farklı ve üstelik lisanları farklı, beklentileri farklı, aileler-menajerler ve kulüpleri arasına sıkışmış, mesleki ömür açısından da doğal kısıtlamaya uğrayacak bu gencecik çocukların daha iyi anlaşılmaları ve resmi daha iyi görmeleri için olmazsa olmaz bir kurumdur mentörlük.

Umarım ne Sercan gider, ne Volkan ve mentörler istihdam edilir Özlüce’de.
Ama eğer gidersen Sercan, yolun açık olsun.
Kaybettin ve kaybettik.