Umudun tükenişi

2011-12 futbol sezonu başlarken, Adanaspor adına çok fazla ümitlenmeye yer yoktu. Zira şampiyonluk vaadi ile girilen geçen sezon, küme düşmekten son maçta kurtulunmuş ve gerekli dersler alınmadan, yeni sezon gelip çatmıştı.
Takımın deneyimli bir hocaya,
Aksayan bölgelerin takviyesine,
Yüzü eskimiş ve kalitesi yeterli olmayanların gönderilmesine,
Uzun sakatlık döneminden çıkanların toparlanmasına sabır gösterilmesine, sabrın sonunda hala yeterli form düzeyine ulaşamayanların ilişiklerinin kesilmesine gereksinim vardı. Sevgili başkan Bayram Akgül, "Ben yerel gazeteleri okumuyorum. Yerel medyaya da kulak vermiyorum" diyerek bir nevi uyarılara kulaklarını tıkamıştı.

Takımın başına teknik adam olarak, benim de inandığım Levent Eriş getirilmiş ancak transfer konusunda gerekli adımlar atılmamıştı. Takımın kaleci gereksinimi göz ardı edilmiş, eksik golcü ihtiyacı verimsiz mevcutlara teslim edilmişti. Defansa ve orta alana kaliteli transferlerden kaçınılmıştı. Ama daha önemlisi teknik direktör Levent Eriş, "Bu kadro bana yeter" diyerek transfersizliğe göz yummuş açıkçası başkana biat etmişti.


Sezonun ortalarına yaklaşıldığında, umdukları dağlara kar yağması, kadronun yetersizliğinin gözler önüne serilmesi sonucu zirve yarışında geride kalınmıştı. Aslında toplanan 22 puan, yine de umut kaynağı olmuş, transferde bu defa yoğurdun üfleyerek yenmesi halinde, zirve yarışından kopulmayacağı düşünülmüştü.

Ama nerede? Yine kaleci ihtiyacı göz ardı edilmiş, sağır sultanın bile duyduğu forvet ihtiyacı ise, gittiği takımlarda bir türlü dikiş tutturamayan, genç yaşına rağmen 8 takım değiştiren oyuncuya teslim edilmişti.

Peki... Ya diğer transferler...

Defansa yapılan iki, orta alana yapılan bir takviye, uzun süredir takımlarında yer bulamayan oyunculardan oluşturulmuş, tabiri caizse "Ya tutarsa.. Ya çıkarsa" diye milli piyango bileti alınmıştı.

Oysa takıma, devre arası kısalığı düşünülerek hazır adam lazımdı. "Yapmış olmak için transfer yapılmaz" gerçeği, "Gelen gideni aratmamalı" prensibi bir kez daha çiğnenmişti.

Neyse ki, ilk iki maç iç sahadaydı ve kazanıldığında 28 puanla, zirveden uzaklaşılmamış olacaktı. Ancak, iki iç saha maçında kaybedilen 5 puan, bir anda gözlerin zirveyi bırakıp aşağıya çevrilmesine neden olmuştu.

Her iki maçta görülen gereksiz kırmızı kartlar, disiplinsizliğin göstergesiydi.
Gelinen nokta umudun tükenişiydi.