Fenerbahçe’nin saha içinde yaptıklarını beğenen birilerinin olduğunu zannetmiyorum. Dağınık, dirençsiz, ofansta ve defansta ekip ruhundan, oyun gerekliliklerini uygulamaktan uzak bir görüntü. Bunu hepimiz görüyoruz. Her maçta netice ne olursa olsun bu dejavuyu yaşıyoruz. Dahası, bunu görmek için, hatta Fenerbahçe’nin ligin devre arasında önümüzdeki sezonun çalışmalarına başlayacağını tahmin etmek için otorite olmaya da gerek yok.

Sayın Mehmet Demirkol’un bunları görmekle, her defasında bunları tekrar etmek arasındaki farkı ayırt edebilecek bilgi ve zekaya sahip olduğundan en ufak bir şüphem yok. Yorumları ve yazıları futbol sahalarını yalamış yutmuş pek çok futbol adamından çok daha oturaklı, hatta dolu olan bir araştırmacı yazarın, aynı yörüngede dolaşan söylem zincirini bir türlü kıramaması maksattan sapılmasına neden oluyor.

Fenerbahçe’de görmek istenilen değişim birkaç maçta kendini gösteremez. Bunu herkes biliyor. Üstelik Aykut Kocaman’ın bu değişimi hızlandırabilecek deneyime sahip olmadığı da kabul edilmeli. Tıpkı Arsene Wenger’in Monaco’nun başına geçtiğinde üç senelik bir Nancy deneyiminden fazlasına sahip olmadığı gibi. Tıpkı Alex Ferguson’un Aberdeen’in başına sadece dört senelik East Stirlingsihire ve St. Mirren deneyimleri sonrasında geçmiş olması gibi… Sen de biliyorsun ki buna benzer yüzlerce örnek var.

Futbol kolay oyun. Biraz bilgisi olan, saha içerisinde nelerin eksik kaldığını, nelerin doğru yapıldığını görür. Teknik adamlıksa sadece sorunun ne olduğuyla değil, çözüm yöntemleriyle, teorilerle ve uygulamalarla ilgilenir. Bizler, köşelerimizden ya da ekran başından atıp tutarken teknik direktörlüğün doğal ağırlığını, uyarıcı baskılarını, insan faktörünü vs… görmezden gelemeyiz.

Yorumlarımızı kehanetlerle süslemeye çalışırken düşünmeliyiz. Aykut Kocaman’ın zamana ihtiyacı olduğunu bile bile “tarihin en kötü futbolu oynanıyor, Fenerbahçe’yi zor günler bekliyor…” gibisinden yaklaşımlar uyarı niteliğinden çıkıp can sıkıcı tekrarlara dönüştüğünde, kitle algısı söylemek istediklerimizin çok dışında şekillenmeye başlar. Bunu da hiç birimiz tercih etmeyiz.

Mehmet Demirkol’un araştırmacı futbol yorumcusu ve yazarı kimliğinden uzaklaşıp, tahammülsüz bir futbol otoritesine dönüşmesinin Türk futboluna katkı sağlayacağını düşünmüyorum. Sağda solda onlardan yeterince var çünkü...