Dün geceden beri Herr Feldkamp'ı anlamaya çalışıyorum. Sarışınlarla ilgili anlatılanların aksine aslında beynim hızlı çalışır. Fakat Kalli ve Galatasaray söz konusu olduğunda mavi ekran veriyorum. UEFA da oynayacağın iki maçın kalmış. Ve bu iki maçı da almak zorundasın. Teknik direktörlüğünü yaptığın takım Galatasaray, vizyonu diğer takımlardan farklı. Yani lig şampiyonluğuymuş, en yakın rakibine kendi sahanda gol yağdırmakmış, arada sırada Avrupa'nın dev bir takımını yenmekmiş, bunlar Galatasaray taraftarını tatmin edecek şeyler değil. Galatasaray'ın hedefi belli: Avrupa'da başarılı olmak. Sadece hedef değil, aynı zamanda ilaç da. Çünkü UEFA kupası demek para demek, eski günlere dönmek demek, seneye daha iyi transferler yapmak demek.

Bu şartlar altında kendimi Kalli'nin yerine koyuyorum ve düşünüyorum. Kaybetme ya da berabere kalma lüksüm yok, kaldı ki böylesine lokum gibi bir gruptan çıkamazsam Galatasaray camiasında artık kredim yok. Oynadığım takım şaşkınlar sürüsü, elimdeki futbolculara: "Çıkın, saldırın, ne yaparsanız yapın ama yenin!" desem güzel bir oyunla güle oynaya Yunanistan'dan döneceğim. Ben ne yapıyorum? Ufacık bir çocuğun omuzlarına böylesine kritik bir maçın yükünü bindiriyorum. Barış sakat ya, Linderoth' u sağda oynatıyorum. İngiltere'de bir Premiere League takımı ile oynarmışcasına korkak bir Galatasaray'ı sahaya sürüyorum. İntihar gibi bir şey...

Ama Herr Feldkampf' ın sezon başından beri omuzlarında dolaşan şans melekleri yine devreye giriyor. 45 dakika boyunca kan basıncını yükselten tek bir pozisyon olmadığından belki de, hakem de uyuya mı kalıyor nedir, Galatasaray 2 hatalı kararla 2-0 öne geçiyor. Bu kararların psikolojisini bozmasına izin veren Panionios 10 kişi kalıyor ve Galatasaray maçı 3-0 alıyor.

Bize de ağzımızda buruk bir tatla sevinmek düşüyor. Bu garip maçtan da akıllarda Hakan'ın golden sonra Feldkamp'a koşup öpmesi ve haksız penaltıya itiraz ettiği için kırrmızı kartla oyundan atılan Makos'un yüz ifadesi kalıyor.