Bir varmış, bir yokmuş..

Sami Yen' de dün akşam kalpleri kıran bir gece yaşadık. Tur atlamak mı? Buna dünden sonra sevinebilen varsa tebrik ediyorum. Ben sevinemedim. Galatasaray'ın başta favorisi olduğu gruptan çıkma şansını son maçta Bordeaux'nun eline bırakması zaten yeterince üzücüydü. Buna bir de yönetimin inanılmaz fiyat politikasıyla boş kalan tribünler de eklenince maça ağızlarda buruk bir tatla başladık. Kafamızda bin bir tilki, bir sürü ince hesap var maça başlarken.

Viyana'da yaşadığım yıllardan iyi bildiğim bir takım Austria Wien. Hani güzide bir takımımız PAF takımları ile maçlara çıkacaktı ya, onları bile zorlayacak bir takım değil. Avusturya futbolu zaten bu ülkenin kanayan yarası. Seneye ev sahipliği yapacakları EURO 2008'de sonuncu olacaklarını biliyorlar ama rezil olmadan atlatalım çabasındalar. Hava da bu gece pek bir soğuk ama hayırlısı...

Herr Feldkampf hastaymış, takım Ahmet Akcan' a emanetmiş. Kafalarda soru işaretleri varmış, ama olsun, doktor izin vermediyse yapacak bir şey yok. Kötü niyetli yazarlar yine dedikodu kazanına kalemi batırıp bir şeyler karalayacaklar ama biz tur atlamayı kutlamaya hazırız, bunları kaile almıyoruz.

Masal gibi bir gece. Ama 'Kül Kedisi' tarzında değil, olsa olsa 'Kırmızı Başlıklı Kız' gibi korkunç bir masal.
-"Neden dişlerin böyle kocaman anneanne?''..
-''Seni daha iyi yiyebilmek için kızım"..
Hain kurdun bile böyle makul cevapları varken, neden Galatasaray bir kornerini dahi gol tehlikesi olacak şekilde kullanamaz?
Neden Sabri'nin ayağının ayarı yoktur ve bu futbolcuyu bir Allah'ın kulu da kulağından tutup bilinçsizce topa vurmaması konusunda uyarmaz?..
Neden ligin ilk 9 haftası Süper Lig'in en iyi kadrosu dediğimiz takım organize bir atak bile yapamaz?
Bu sorulara cevap bulmak mümkün değil.

Bir varmış, bir yokmuş.. Galatasaray kendi sahasında UEFA'nın en güçsüz takımlarından biriyle mutlaka yenmesi gereken bir maçta berabere kalmış. Puan kaybetmesi gereken rakibi Panionios ise 2-0 önde olduğu maçtan 3-2 yenik ayrılmış. Gökten 3 elma düşmüş. Bir tanesi bile hasta yatağında maçı seyreden Herr Feldkampf'ın kafasına düşmemiş, kendisi bu kadar da şanslıymış.