Hatırlayan hatırlar, yıllar önce Star’ın şöyle bir uygulaması vardı. Avrupa maçlarından önce şarkıcılara kendi şarkılarını değiştirtip, takımlara uygun olarak tekrar yazıp, maç reklamlarına koyarlardı. Bunun bir örneği Kibariye’nin ‘Golleri sırala, devleri parala, Şampiyonlar Ligi’nde finali arala’ nakaratlı bir şarkısı vardı. Ben bu şarkıyı yıllardır her Şampiyonlar Ligi muhabbeti çıktı mı içten içe söylerim. Bu seneye kadar bu şarkı pek anlam kazanamamıştı, sadece ağzıma takılmış bir şarkıdan ibaretti. Dün tam anlamıyla bu şarkıyla coştum, Fenerbahçe golleri sıralamaya, devleri paralamaya devam ediyor. Star’da keşke hoş bir anı olarak bu şarkıyı bir araya sıkıştırsaydı.

Fenerbahçe, bu kadar etkisiz oynadığı maçta bile şu ana kadar sadece iki gol yemiş Chelsea’ye iki gol attı ve de ilk mağlubiyetini tattırdı. Aslında 81 dakika maç Chelsea’nin istediği gibi gitti. Onlar buraya 0 – 0 ‘a gelmişlerdi. Bir de hiç planlarında yokken gol bulup üstüne derin bir ‘Oh’ çektiler. Bundan sonra da Fenerbahçe’yi etkili alana sokmayıp, sürekli ileride basarak Fenerbahçe’yi kendi sahasına hapsettiler. Alex’e adım attırmadılar, Aurelio, Deivid ve girdikten sonra Colin Kazım dışında kimse beklenen oyunlarını sergileyemedi. Bunu Chelsea’nin inanılmaz presine bağlayabiliriz. Gerçekten pek görülmemiş bir pres yaptılar. Topun olduğu kanada set çekiyorlardı. Girecek bir yer bulamadı Fenerbahçe. Sonra pek alışık olmadıkları bir şekilde, hem de deplasmanda öndeyken ofsayt taktiği hatasından gol yediler. Yine de hala tur ellerindeydi ama Deivid sahneye çıktı. Hem de ne çıkış, örümcek ağlarını aldı. Umutları yeşertti. Colin eşleşme olduğundan beri iddialı konuşuyordu, kendince bir nedeni varmış. Oyunda bulunduğu dönem içinde Ashley Cole gibi bir adamı oldukça zorladı. Takımı ateşledi. Golde arkaya sarkması, kontrolü ve vuruşu harikaydı. Ortaları, driblingleri tehlikeliydi. Fenerbahçe adına maçın kahramanı Aurelio, Colin ve Volkan oldu. Defans da kendine düşen görevi yerine getirdi. Aurelio, Maldonado oynayınca bir adım ileri çıktı, yine her yerdeydi ve ilk goldeki pası da harikaydı. (Maldonado’nun ilk Avrupa maçı için fena değildi ama genel olarak Maldonado’nun yaptığını Deniz de, Selçuk da yapabilir. Al gülüm, ver gülüm futbolunu oynamanın pek bir numarası yok açıkçası. Ayhan’ın Şili versiyonu, yana hep yana oynayan bir futbolcu.) Deivid, Şampiyonlar Ligi golcülüğünü sürdürdü. Gol krallığına gidiyor. Müthiş şutuna şapka çıkarılır, başka da birşey yapılmaz. Alex’in oyunun içinde olamayacağını, yanındaki futbolcuların daha çok sahne alması gerektiğini Chelsea eşleşmesi olduğu gün söylemiştim. Tam da öyle oldu. Alex sahada varla yok gibiydi ama Aurelio, Deivid ve Colin yeterince insiyatif aldılar.

Bu büyük bir zafer ama henüz birşey bitmiş değil. İkinci maçı var bunun. İlk 60 dakika iyi analiz edilmeli. Hiçbirşey yapamadığını gördük Fenerbahçe’nin bu dönemde. Yine de Fenerbahçe’nin her zaman, her yerde gol atabileceğini düşünürsek işi oldukça kolayladı. İlk 60 dakikalık oyuna rağmen Chelsea’yi devirebilmek birşeylerin değiştiğini ortaya koyuyor. Orada da golü bulacaktır. Orada bulacağı bir golle de turu cebe koyar. Chelsea hiçbir maçında bir sürü gol atan bir takım değil ama 1 – 0 olsun bizim olsun diyebilirler. En iyi yaptıkları iş gol yememek (gerçi bu maç, bu yeteneklerinin Fenerbahçe’ye karşı tutmadığını gördük) ama golü ararlarken arkalarında boşluk bırakacaklardır. Belki de ikinci maça Colin Kazım’ı forvet çıkarabilir. Semih mi, Kezman mı derken bu maçın adamı Colin’dir bence. Neyse Zico işini biliyor, yine en iyisini yapacaktır. Biz şarkımıza bir hafta daha rahat rahat devam edebiliriz. ‘Golleri sırala, devleri parala, Şampiyonlar Ligi’nde finali arala’.