Bu takım kelimenin tam anlamıyla insanı yerden yere vuruyor. Maç başlıyor, heyecanlıyız, bir tane yiyoruz, top oynayamıyoruz, e haliyle çok üzülüyoruz. Sonra birden öyle bir oynamaya başlıyoruz ki bu sefer ha attık atacağız diye kalbe zarar bir süre geçiriyoruz. En sonunda ise müthiş bir mutluluk. Duyguları en alttan, en üste yaşatıyorlar bize. Adrenalin patlamasından uyuyamıyoruz maç gecelerinde.

Bu takıma güvenin, sistemin önemi yok demiştim. Bu kadar eleştirilecek bir şey olmadığını da söylemiştim, şu ana kadar haklı çıkmaktan öte yaşadığım mutluluk kelimelerle anlatılacak gibi değil. Son 15 dakikada şu sistemle oynadık, şunu iyi yaptık diyebilecek olan var mı? Ya da şu şurada oynadı diyebilecek olan var mı? Bir ara sağ kanatta 4 kişi ile saldırıyorduk. Kazım, Sabri, Hamit ve Arda hepsi sağ kanatta idiler. Bunu daha önce uygulayan bir takım olduğunu hiç sanmıyorum. Bu takım oynamayı seviyor, kimin nerede oynadığıyla ya da kimin oynadığı ile ilgilenmiyor onlar, en çok da kiminle oynadıklarıyla ilgilenmiyorlar. İkinci kez geriden geliyorlar, bu turnuvada bunu yapabilen başka bir takım yok. Elemelerde sadece 5 gol yemiş bir takıma 15 dakika oynayarak 3 gol atıyoruz. Son iki maçta maç sonunu daha iyi oynuyoruz. Bu fitness hocasının eseri iye düşünüyorum. Fatih Terim, bu maçta artık harikalar yarattı, tüm riskleri aldı. Futbolcunun kafasından yenilgiyi söküp attı. Kendi takımı, kendi seçtiği oyuncuları en iyi o tanıyor, en iyi o nasıl oynatacağını biliyor. Bunun karşılığını da alıyor. İstediği futbolu oynadığını sanmıyorum takımın ama yine de memnundur halinden herhalde.

Bu maçta Arda’dan bahsetmemek olmaz. Sahanın yıldızı idi, fark yaratanı idi. Değerinin üstüne değerler katıyor. Ne kadar büyük sorumluluklar alabileceğini de gösterdi. Maçtan önce Eurosport’ta Arda ile yapılan bir söyleşiyi izledim, orada eksiklerimi cesaretim ve oyun zekâmla kapatıyorum diyordu. Kuvvet, hız ve fizik olarak geride olsa da birçok futbolcudan ayrıldığı noktanın korkusuzca her futbolcunun üstüne gidebilmesi ve oyunu çok iyi okuyabilmesi olduğunu söylüyordu. Gerçekten de öyle. Ne söylediğini bilmesi, nerede olduğunu bilmesi de güzel. Böyle bir futbolcuya sahip olmak gerçekten bir harika. Umarım böyle devam eder. Nihat gerçek bir futbol yıldızı. İspanya’da bu kadar başarılı olan bir adamın zaten bir şey yapmadan İsviçre’den geri geleceğini düşünmek aptallık olurdu. Tam bir son vuruş ustası, ayrıca gol pozisyonlarını çok iyi kokluyor. Çok basit ama etkili oynuyor. Hak ettiği ilgiyi, sevgiyi bir gün görecek, adı altın harflerle tarihe yazılacak, bundan eminim.

Hamit’in de hareketlendiğini gördüğümüzden artık sıranın Tuncay’da olduğunu söyleyebilirim, böyle hissediyorum. Hırvatistan maçında sahne alacak ve kim olduğunu gösterecek. Ona çok ihtiyacımız var. Hırvatlar, Arda’ya, Nihat’a ve özellikle sağ kanadımıza önlemler alacaklar, Tuncay belirleyici olacaktır. Bu turnuvada kaleye geçen futbolcu olarak anılamaz, onda çok daha fazlası var.

Kale demişken, Volkan hakkında ne diyebileceğimi bilmiyorum. 28 Şubat 2008’de "Hakem, Hakan ve Volkan" başlıklı yazımda şöyle demiştim: "Volkan’a değinmek istiyorum. Ne kadar profesyonel, ne kadar yenilgiyi hazmedecek zekaya sahip bir futbolcu olduğunu gösterdi. Bu adam büyük ihtimalle Avrupa Şampiyonası’nda Milli Takım’ın kalesini koruyacak. Kimleri kovalayacak orada bakalım, kimleri tekmeleyecek". O kadar büyük bir tehlikeye attı ki bu maçı, anlayabilene aşk olsun.

Neyse tatsız şeylere yer yok henüz. Hala yolumuza devam ediyoruz, hep destek olmalıyız. Hiçbir şey için olmasa bile bize yaşattıkları bu mutluluk için onlara minnettarlığımızı göstermeliyiz. Önümüzde en zor geçecek maçımız var ama korkan onlar, favori onlar; çılgın ve maceraperest olan, kendini hatırlatan ise biziz. Hatırlatmaya da devam edeceğiz umarım.