Mucizeler zaman alır demişti Fatih Terim ama bu mucize değil artık, bu artık Milli Takım'ın final yürüyüşü halini aldı ve beni şaşırtmıyor. 119'da gol yediğimizde bile en azından Türkiye'nin yarısının, belki de maçı izleyen taraflı tarafsız herkesin içinde acaba sorusunun olduğuna eminim. Buna mucize diyemeyiz artık. Almanya karşısında da böyle mi kazanırız ya da başka türlü mü kazanırız bilmiyorum ama kazanabiliriz. Bu inancı verdi bize Milli Takım. Kim oynarsa oynasın, kim eksik olursa olsun, rakip kim olursa olsun, bu takımın bir kazanma alışkanlığı var, rakipler artık sahaya rahat çıkamıyor. Almanya da rahat olmayacak ve umarım biz onları da geçeceğiz. Artık zaten Mars'tan gelseler, bu işin rengi belli oldu, finale yürüyoruz.

Karakterimiz belli oldu. Önde oynamak yakışmıyor bu takıma, umutlandırıp, ağlatmayı seviyor. Hem de bu sefer neredeyse hiç oynamadan. Kupa'nın tadı tuzu olduk, herkes bizi konuşuyor artık. Sırrımızı arıyorlar. Şu an Löw'ün kara kara düşündüğünden eminim. Ne yapsam da buna bir son versem diye ama öyle bir çözüm yok. Sahada Türk Milli Takımı varken neler olabilir hiç belli olmaz. 119. dakikada golü yer, maçın son saniyesinde atar. Eskiden mahalle maçlarında hamam parası olsun bu size derdik, Milli Takım'ımız sanki bunu yapıyor, eski mahalle günlerine dönmüş gibi hepsi. Siz atın, bizim kaç tane atmamız gerekiyorsa, son saniyede atarız nasılsa gibi bir tavır. Daha önce böyle bir kimliğe sahip takım olmamıştı Dünya futbolunda. Biz değil Almanlar düşünüyor bundan emin olun.

Dün gece biraz olsun kontrollü oynamayı başardık, kontrollü oyun gol pozisyonu üretmemizi engelledi ama sahada daha iyi olan taraf olmasına da engel oldu. Daha önce yapamadığımız bir şey bu, kötü oynadığımız zaman biz gol yerdik, çok daha fazla gol pozisyonu verirdik. Buna bir son verdik galiba. Hırvatlar bariz bir şekilde bizden korkuyordu. Baskı kurmaya gelemediler. 35 dakika biz, 20 dakika onlar sahip oldu topa 90 dakikada. Daha verimli oynayan onlardı kuşkusuz ama rahat olan taraf hep bizdik. Ben geçen yazında Ayhan oynamalı demiştim. Ben Fatih Terim’den daha çok korkmuşum haberim yok. Tüm riskleri aldı. Hücuma hücumla karşılık verdi gerçekten büyük cesaretti.

Maç içinde şekilden şekle giriyoruz. O oraya geçiyor, bu buraya geliyor, defans yapmıyoruz, önde basıyoruz, bazen basmıyoruz, kolay top oynamalarına izin veriyoruz, küçük üçgenlere karşı hiçbir silahımız yok orta alanda, bireysel hata yapıyoruz ama kendimize has oynuyoruz. Belki de yeni bir futbolun habercisiyiz, tabi biz bu futbolu oynamaya devam edecek miyiz, hatta edebilecek miyiz bilmiyorum ama bu yeni bir şey. Sistem yok, saldırıyoruz, ne olursa olsun yenilgiyi kabul etmiyoruz. Bu gerçekten yepyeni bir futbol, sıkıcılıktan uzak, sürprizli ama dediğim gibi bunu karakter edinmek oldukça zor ve yorucu, zaman gösterecek bunu. Bu futbolu karakter edinip, daha da iyi bir hale getirirsek gerçekten yeni bir çağa geçirebiliriz futbol dünyasını. Bu futbolu benimseyecek takımlar da göreceğiz orası kesin.

Bir sürü yanlış yapıyoruz, rahat bir maç izleyemiyoruz ama turu geçiyoruz. Çılgınlık derecesinde risk alıyoruz ama başarılı oluyoruz. Sakin kalabilirsek, duran toplarda dikkatli olursak, kazanabiliriz. Bu ışık var bizde. Arda yokmuş, Tuncay yokmuş, o yokmuş, bu yokmuş, hiçbir önemi kalmadı artık. Hikâyenin sonu geliyor. Mutlu sona son iki adım artık. Finale kalırsak da en tam kadro takımımızla orada bulunacağız ve emin olun karşımızda bizden çok korkan bir takım olacak, kim olursa olsun. Bize zaten fark etmez, biz kaç tane atılması gerekiyorsa atarız.