Diriliş!

Milli Takım son dakikalarda kazandığı maçlarla dış basında “Comeback Kings” olarak anılmaya başlandı. Yerli medyada da geri dönüşün kralları olarak lanse ediliyorlar. Ben açıkçası direk çeviri olan geri dönüş sözcüğünü pek sevmiyorum. Türkçede karşılığı olan bir sözcük ”Comeback”, o da “Diriliş”. Ben diriliş sözcüğünü kullanmak istiyorum.

Diriliş, Türklerin genlerinde var. Düşündüğümüz zaman daha küçük yaşlarımızda tarih derslerinde savaşçı bir millet olduğumuz, sürekli savaştığımız ve silah çıkana kadar da başarılı olduğumuz söylenir bizlere (sanayileşmeye ayak uyduramadığımız gün gibi ortadayken). Daha ufacıkken, gelişmeye, bilgiye açken biz savaşçı kişilikler olarak yetiştiriliriz. Bu gerçek ya da değil, savaşı, silahı, macerayı seven, tembel, kolay sonuca gitmeyi seven, biraz saf bir millet olarak yetiştiriliriz. Savaşmayı, dışlanmışlığı, destanlar üzerine konuşmayı çok severiz. Mucize, inanılmaz, tarih yazmak genelde uluslar arası müsabakalarda alınan galibiyetler sonrası medyada yer alan başlıkların en popülerleridir. Bunu sevdiğimizi, bunun üstüne bir şeyler kurduğumuzu, hikayeler yazdığımızı söyleyebiliriz.

Tabii ki bunlar sadece gözlemlerim, sosyoloji uzmanı falan değilim ama yukarıda saydığım bütün bu koşulların, ülkemizin içinde bulunduğu durumun bu Milli Takım'a yansıdığını çok rahat söyleyebilirim. Eleme grubuna bakalım, tüm önemli maçlarımızı geriye düştükten sonra kazandık. Geriden gelip puan alamadığımız bir tek evimizde yenildiğimiz Yunan maçı var. Bosna Hersek karşısında ise iki kere öne geçmemize rağmen kaybetmiştik. Yunanistan’da 1-0’lık yenilgiden, 4-1’lik galibiyete, Norveç’teki maçta 1-0’lık yenilgiden, 2-1’lik galibiyete, diğer Norveç maçında 2-0’lık yenilgiden 2-2’lik beraberliğe, Moldova maçı, yine 1-0’lık yenilgiden 1-1’lik beraberliğe. Bu turnuvaya baktığımız zaman ise sadece 9 dakikalık bir galibiyet durumu. Bu takım belki de kazanmak için gol yemek durumunda; Türklüğe has yönleriyle, genleriyle kontrollü ve organize olamıyorlar. Öne geçemiyorlar. O sınırı aşamıyorlar. Bu takımın karakteri, kimliği buysa, bunu kabul etmek durumundayız. İyi oynamıyoruz ama turu geçiyoruz ve belki de tek nedeni savaşma arzusu, mağlupken dirilme arzusu, onlara öğretilen, onların bildikleri. Türkler liderlik yapmayı, önde götürmeyi, pek beceremezler, neredeyse her şeyde yapılan doğruları çok sonra uygulamaya başlarız ama bu futbol bize uydu. Halka da uydu, önde götürsek bu kadar rahat maç izleyemeyeceğim neredeyse. Almanya karşısında olmamız ya da başka birinin karşısında olmamız, şu kadar eksik olmamız bir şeyi değiştirmeyecek. Türkiye; hikâyesini, dirilmesini, savaşmasını sağlayacak ortamı buldu mu yine bunu yapmak için elinden ne geliyorsa yapacak. Korkum yok yenilmekten, geriye düşmekten, kimsede de olduğunu sanmıyorum (varsa Almanlarda vardır) ama içimden bir ses de bu hikâyenin sona ermeyeceğini söylüyor.

Scott Piri’nin geldiğini duyduğumdan beri Milli Takım’ın ilk defa bu kadar profesyonel olduğunu söylemiştim. Farklılık bekliyordum ama bu kadarını da beklemiyordum açıkçası. Kondisyonu en üst düzeyde olan takımlardan biriyiz. Bunu turnuvadan önce söyleseler inanmazdım. Son dakikalarda ayakta kalmamızın en büyük nedenlerinden biri bu. Bunu düşünene, sonunda birinin bunun böyle olabileceğini, böyle başarabileceğini anlaması çok güzel bir değişimin habercisi. Umarım doğru yolda ilerlemeye devam ederiz.

Son olarak lotoculuğa geri dönelim. Çeyrek finallerde kimi söylediysem turu geçti. Finalde de İspanya ile karşılaşacağız gibi geliyor bana. Bundan sonrası fark etmez zaten, İspanya olsun, Rusya olsun.