Üzülmedim desem yalan olur

O kadar inanıyordum ki bu takıma, yeneceğimize körü körüne emindim. Öyle de başladık, bunu başarabileceklerine inananlar vardı sahada. Eksiklik, bir arada daha önce oynamamış olmak, şu ya da bu futbolcuları ilgilendirmiyordu. Sahada tamamıyla korkmuş, sinmiş bir Almanya vardı. Oynayan, oynadıkça daha iyi oynayan bir Türkiye.

Orta sahada hareket imkânlarını tamamen kapadık. Bu kadar diri bir orta saha ortası mecburen oluştu eksikliklerle. Ayhan da herhalde bu kadar sakatlık olmasa bu orta sahada bulunmayacaktı. O kadar gözükmese de yıldızlarından biriydi maçın. Ayhan’ın oyun zekası herkesi rahatlattı, biraz daha risk alabilseydi bu maç çok farklı olurdu. Topu daha çok ileri oynasaydı, yavaş Alman savunmasını biraz daha yalnız yakalasaydık şimdi finalden bahsediyorduk. Mehmet Topal’ı stoperde oynatmak her babayiğidin harcı değildir. Fatih Terim de büyük ihtimalle diri orta sahasına güveniyordu. Mehmet de topu çıkartırken takımı rahatlatacaktı, fikir buydu. Çünkü sürekli yerden oynamaya çalıştık. Atağa çıkmayı başaramadığımız zamanlarda dahi topu yerden oynamaya çalışmamız artık bir nokta yukarıda olduğumuzu, turnuvanın başından beri oynamak istediğimiz oyunu son maçta oynayabildiğimizi ortaya koydu. Bu kadar güzel oynamak, yine 80’li dakikalarda yakalamak ama Kazım’ın talihsiz sakatlığından beş saniye sonra o bölgeden gol yememiz gerçekten çok üzücü. Beş saniye sonra gol yememizde ne kadar makineleşmiş bir takımla oynadığımızı da gördük. Kaleyi bulan üç şut, üç gol. Maçın ana fikri bu, hata kabul etmez bu seviye ama öğreneceğiz. Önde oynamayı, maçı önde götürmeyi, golü korumayı öğreneceğiz, kötü oynadığımızda savunma yapmayı öğreneceğiz (Bize saldırmak yakışsa da), 86’da gol atıyorsan, çılgınlık yapmayıp, biraz olsun sakinleşmemiz gerektiğini öğreneceğiz. Bu takım çok şeyi başaracak daha. Fakat Fatih Terim kesinlikle kalmalı. Bundan ötesi yok. Tüm Dünya’yı gezip dolaşsan, karakter olarak bu kadar benzeşen bir ikili bulamazsın. Tüm futbolcuların babamız dediği, hepsinin çalıştığım en iyi hoca dediği adamı sürekli asıp kesiyoruz. Başından beri kadrosuna laf edildi. Sonunda ne oldu? Bu kadrodan elinde kalan 15 kişiyle (ikisi kaleci) çıkıp tartışmasız İtalya’yla birlikte Avrupa’nın en büyüğü olan Almanya’yı titretti. Bir sürü sakat futbolcu almış olabilir ama kafasında her şey belliydi. Ne oynatacağını biliyordu, kiminle oynatacağını biliyordu, bunların sakatlanmayacağına dair risk aldı. Dersine çalışmıştı. Turnuvada kazandı, durdu, şans dendi. Çıktı Almanya maçında, galibiyeti elinden kaçırdı. 20 şut, dile kolay Almanya’ya kaleyi bulan 20 şut. Bu topu ayağında gevelemek değil, gerçekten iyi oynamaktır. Kaleyi bulan üç şutun gol olması da defansında, kalende ekstrayı yaratacak adamın olmamasına bağlı (Volkan ve Servet olsaydı, maçı yine kazanmıştık, Arda, Tuncay ya da Nihat demiyorum, sadece savunma yönünde ekstrayı yaratacak adam olsaydı finaldeydik). Finale de çıksaydık inanıyorum ki bu kupayı alacaktı Fatih Terim. Maçtan sonra istifa etti diye yine kendini öne attı deniyor. Başka ülkelerde ne zaman istifa ediliyor, bilmiyorum ama (genelde maçtan sonra ya da ertesi gün)tartışmak istemiyorsanız tartışmayın. Adam sadece istifa ettiğini beyan etti. Alın bunu tartışın demedi ki. Egoları yüksek bir adam olduğunu kabul ediyorum fakat her zaman bu egolarını ön plana çıkarması için çok uğraş verildiğini de kabul etmek lazım. Onu çok zorluyorlar, biraz daha rahat bıraksalar bu kadar antipatik gözükmez. Ayrıca teknik direktörler kendilerini beğenmiş, antipatik tiplerdir. Bir sürü örnek var Dünya’da. Sadece tarzı garip diğerlerine göre. Daha bir agresif Fatih Terim. Kabul edilmeli ki bu kadar başarılı bir adam bu kadar eleştiriliyorsa ayrılma kararında da haklıdır. Yine de vazgeçirilmeli.

Son olarak hepsine tek tek teşekkür ederim bu takımın. Hepsi yürekten, hepsi bir o kadar sakin, kendilerinden emin ve saldırganlardı. Sevdikleri şey oynamaktı. Zevk vermek, zevk almak onların işi. Ne kadar teşekkür etsek azdır, ne kadar bağrımıza bassak azdır. Takım olarak da, bireysel olarak da yıldızdık. Üzülmedim diyemeyeceğim, biz bu kupayı hak ettik, en azından finali hak ettik. Gerçekten üzüldüm ama bir yere sığınmak gerekirse de gururluyum diyebilirim.