Antalyaspor’un uzun süredir değişmeyen bir kadrosu var. Bu kadro alt lige düştü bozulmadı ve şimdi tekrar aynı kadroya birkaç ekle Süper Lig’de. Doğru yolda olunduğu kesin.
Süper Lig’e çıkan takımların beraber oynamaya alışmış, bir şekilde lig atlamış, oturmuş kadrolarını bozup toplama takımlarla hiçbir yere gelemediklerini yüzlerce kez gördük ve görmeye devam edeceğiz. Antalya’da kadro istikrarı tamam ama teknik direktör konusunda aynı şeyi söylemek mümkün değil. Yılmaz Vural, Raşit Çetiner, Hikmet Karaman, Jarabinsky ve son olarak da Mehmet Özdilek. Bir doğru bir yanlışı götürüyor gibi gözüküyor. Bir yandan istikrarı sağlarken, diğer yandan bozmak bu olsa gerek.

Antalya’nın kadro devamlılığının onlara enteresan bir şekilde kötü döndüğünü söyleyebilirim. Sezona yine, yeni bir hocayla müthiş bir ilk kırk beş dakika ile girdiler. Hatta Antalya-Beşiktaş maçıyla ilgili yazımda da istikrar konusundaki tutarlılıklarından dolayı iyi yerlere geleceklerini yazmıştım. Fakat o gün Jarabinsky kendi elleri ile galibiyeti Beşiktaş’a armağan etmişti. 2-0 öndeki takımı geriye çekip, oyunun kontrolünü tamamen Beşiktaş’ın eline verip maçı kaybetti. O gün işte sadece maçı kaybetmedi Antalyaspor, bir de özgüvenlerinin yok olmasına neden oldu o günkü mağlubiyet. İşte bu teknik direktör konusundaki istikrarsızlığın ve yanlış seçimlerin sonucuydu. Antalyaspor iki sene önce düşerken, aklımızda kalan en önemli şey son dakikalarda kaybettikleri puanlardı, bir diğeri ise oynadıkları güzel futboldu. Bu takımla, o takım arasında az değişiklik var. Bu takımın çoğu o dönemi yaşamış futbolculardan kurulu ve daha ilk maçlarında son dakikalarda galibiyeti, hem de Beşiktaş’a karşı galibiyeti ellerinden kaçırdılar. İşte bu futbolcularda psikolojik bir yıkıma neden oldu. Takımının böyle bir sıkıntısı olduğunu bilmeyen Jarabinsky ise o gün maçı geriye yaslanarak bitirebileceğini zannediyordu ve olanlardan, olacaklardan habersizdi. Henüz sekiz haftası geçmiş ligde Antalyaspor’un, Beşiktaş maçı dahil beş maçta son dakikalarda puan kaybetmesine ve Jarabinsky’nin işini kaybetmesine kadar ilerledi o günkü yıkım. Dün de yetmiş iki dakika direnip (iyi bir futbol oynamadılar fakat bu psikoloji ile zor), yetmiş yedinci dakikada 3-0 yenik durumda olmalarını sadece bu yıkıma bağlıyorum. Bir gol yiyebilirler fakat o beş dakikada yaptıkları panik, üstlerine çökmüş o yıkıntı suratlarına yansımıştı, kafalarda sahada oynanan maç dışında bir şeyler vardı. Dağıldılar, konsantrasyonlarını tamamen kaybettiler ve o beş dakikada üç gol birden gördüler kalelerinde. Hepsi kaderine boyun eğmiş gibiydi. O golü yiyip, sonrasını çıkaramayacaklarına inanmışlardı sanki.

İşte yeni bir teknik direktörle, eski bir takımın, yaraları olan takımın buluşmasını izleyeceğiz. Mehmet Özdilek’in de yaralı bir yanı olduğunu söylemek mümkün. İsviçre maçından en zararlı çıkan kendisi olmuştu. Mehmet Özdilek eğer kendi psikolojisini düzeltmişse, yerden nasıl kalkılacağını biliyor demektir. Takıma önce aşılaması gereken de bu duygu, bu takımın buna ihtiyacı var. İyi ve birbiriyle oynamaya alışkın oyunculardan kurulu bir takıma sahip. Takımın kimyasıyla değil, psikolojisiyle oynayıp ayağa kaldırabilir. Benzer kişilikler bir potada doğru eritilirse Antalyaspor’un istikrar tutarlılığının onları başarıya götüreceğini düşünüyorum. Eğer Mehmet Özdilek de kafasını olan olaylardan kurtaramadıysa yine yanlış bir teknik direktör seçimi olduğunu söyleyebilirim.