Kaldığımız yerden devam edelim, lig üçüncüsünde sıra. Galatasaray’da sezon başında işler bayır aşağı freni patlak bir şekilde giderken, bir anda işler tersine döndü. Özellikle Avrupa rüzgarı çok şeyi değiştirdi. Açıkçası inançsız bir Galatasaray seyircisi vardı. UEFA’yı alacağız açıklamalarına karşı kimsenin kılı pek kıpırdamıyordu. O inancı verememişti Galatasaray. Ta ki Skibbe, nerede olduğunu anlayıp, futbolcuları tanıyıp kendisini hissettirene kadar. Ayrıca tam bu dönemde Mehmet Topal ve Barış’ın da dönmesi ekmeğine yağ sürdü Galatasaray’ın. Herkes yerli yerine oturdu, Lincoln ve Baros’un üstün formuyla da tavan yaptı Galatasaray. Ne yalan söyleyeyim, şahsi düşüncem Lincoln gibi futbolcuların futbolun yavaş yavaş dışında kaldığı. Fakat Galatasaray, tek forvet oynadığında bir sorun yok gibi gözüküyor. Lincoln ikinci forvet görevi görebilir. Zaten birçok maçta önde oynayıp, hem besledi, hem kendisi attı. Baros’la ikisi bu formda devam ederse Galatasaray sonuna kadar hem Avrupa’nın, hem ligin içinde olur.

Fenerbahçe en büyük hayal kırıklığım. Liderin iki puan arkasında olması, şu bu beni ilgilendirmiyor. İlk olarak Avrupa’dan resmen bilerek elendiler. O son Dynamo Kyiv maçı neydi öyle? Biraz hırs, biraz istek olur insanda. Tüm maçlarda döküldüler ama o son maç rezillikti. Ligde şu takımın ölüsü iş yapar zaten laflarının boş olmadığı da ortaya çıktı ilk yarıda. Neredeyse bir kere bile iyi futbol oynamadan bulundukları nokta bunu kanıtlıyor. İkinci yarıda da görüntülerinin pek değişeceğini sanmıyorum. Fenerbahçe’den iyi futbol beklemiyorum, hele ki Alex ve Semih de havalarını bulamazsa, Fenerbahçe bu yıl şampiyonluktan erken kopar.

Ankaraspor, Aykut Kocaman takımlarının ulaştığı en üst düzey olarak görülebilir. Bol pas, yardımlaşma. Aykut’un temel prensipleri. İlk hafta Trabzonspor karşısında izlediğimde şok oldum ve bu ne biçim Aykut takımı diye yazdım. Fakat iki hafta sonra kendilerine geldiler. Orta sahaları dinamik, sizden daha fazla koşuyorlar bir kere. Bu onların ilk avantajı, sizden daha fazla pas yapıyorlar ve kadroları istikrarlı, bunlar da diğer avantajları fakat gol atamama gibi bir dezavantajları var. En kötüsü de seyircilerinin olmaması. Birkaç maç kötü gittiklerinde o tribünler bomboş kalır (zaten dolu değil). Böyle devam etmeleri en büyük umudum. Lige büyük heyecan katacakları kesin. Şampiyonluk şansını kendileri bile tanımıyordur herhalde kendilerine.

Beşiktaş, benim en büyük şampiyonluk adayım. Yaşananlar da bu fikrimi değiştirmedi. Mustafa Denizli’nin oynatmak istediği futbolu mutlaka oynatacak diye düşünüyorum. Zaten son birkaç haftaya kadar oynatıyordu da. Puan kaybı olsa da hücum yapan ve istediği sonucu elde eden bir Beşiktaş vardı hep. Denizli’nin Beşiktaş’a oynatmak istediği futbol bu ligin anahtarı. Gol üstüne kurulu, saldırmak üzerine kurulu, ne yersen daha fazlasını atmak üzerine kurulu. Puan farkı da öyle almış başını gitmiş değil. Ayrıca üç derbisini de İnönü’de oynayacak. İkinci yarının ilk birkaç haftasından sonra belli olur iyice fakat şu an için favorim Beşiktaş.

Kayserispor ve Gaziantep de bu ligin güzellikleri. Gaziantep göze hoş gelen futboluyla biraz daha ön plana çıkıyor. Ligin en iyi transferlerinden biri olan Tabata’nın olmadığı dönemde biraz bocalasalar da tekrar kendilerine geldiler. Tutarsız sonuçlar almaya devam edeceklerdir. Kayserispor, bırakın ligi Avrupa’nın en az gol yiyen takımlarından biri. Bu kolay bir iş değil. Muhteşem bir takım savunmaları var. Ayrıca birçok sakatlık atlattılar ilk yarıda. Bunlar da döndüğünde işler daha güzel olabilir. Yine de daha yukarılara çıkacaklarını sanmıyorum. İki takımın da yapması gerekenleri Sivasspor onlara bir bir gösteriyor. İstikrardan vazgeçmemeliler. İstenmeyen sonuçlar olduğunda bir anda her şeyi sil baştan yapmamalılar.

Bu yıl ligde kalite yok belki fazla ama mücadele var, heyecan var. Sekiz takımın ligin zirvesinde yer aldığı örnekler pek görülmemiştir. Umarım sonuna kadar da kopmaz bu aralarındaki bağ. Neşemiz hiç kaçmaz.