Hangi dozer yıkabilir anıları...

Türk futbolunun mabedi ışıklarını sonsuza dek kapadı. Yok artık Ali Sami Yen, tarih sayfalarında yerini gururla alacak bundan sonra. Biz unutmayacağız, tarih unutmayacak.

Türk futbolunun şu ana kadar gördüğü en büyük başarılar hep burada gerçekleşti, unutmak ne mümkün. Dünya’nın büyük kulüpleri bu sahaya çıktı. Çıktı ama çıkacağına da pişman oldu. Niceleri buradan boynu bükük ayrıldı.
Türkiye’nin futbolda aldığı en önemli kupaya giden yolun taşları burada döşendi. Nice unutulmaz maç oldu burada, birini saysam diğerine haksızlık olur gerçekten. Düşünsenize bir, ne maçlar var:
Real Madrid’in 2-0’dan 3-2 yenildiği maç, 3-0’ın rövanşında dönemin önemli takımlarından Xamax’ın 5-0 yenildiği maç, Milan’ı son on dakikada önce Şampiyonlar Ligi’nden, sonra UEFA’dan ettiği ve Galatasaray’ın UEFA Kupası’na giden yolunun başladığı maç, UEFA Kupası’na giden Bologna, Dortmund, Mallorca ve Leeds maçları...
Gerçektan say say bitmez.

Dünya’nın ve Türk futbolunun en önemli futbolcularını ağırladı o çimler. Bir dönem Şampiyonlar Ligi’nin ev sahiplerinden biri olan bu sahada kimler oynamadı ki.
Galatasaray’ın en büyük futbolcuları 47 sene Ali Sami Yen’in tribünlerini ayaklandırdı, heyecanlandırdı, yeri geldi kızdırdı. Her zaman bağrına bastı Sami Yen tribünleri futbolcuları, her zaman hak edenle etmeyeni ayırt etti, her zaman altyapısından yetişeni, kendi çocuğu olanı daha çok sevdi bu tarihi stadın tribünleri.
Ne teknik direktörler geçti o kulübeden. Türkiye’nin en önemli teknik direktörleri burada en önemlisi oldu. Ali Sami Yen’le yükseldiler, Ali Sami Yen’i yükseltirken. İmparator, Baba Gündüz, Coşkun Özarı, Mustafa Denizli... Dünya’da adı önemli noktalarda olan teknik adamlar da bu kulübede heyecan yaşadılar: Derwall burada bir devrim başlattı Türkiye futbolu için, Kalli burada o muhteşem takımın temellerini attı, Lucescu da geçti, Rijkaard da geçti o kulübeden.
Bu tribünler ne şampiyonluk turları gördü, bazen 23 bin kişi 16 dakika soluksuz şampiyonluğu bekledi. Bazen 14 yıl suskun kaldı bu tribünler, yine de seni sevmeyen ölsün dedi, hiç susmadı, hep destek verdi. 4 sene peşpeşe şampiyonluk gördü bu tribünler.
Her zaman Türk futbolunun öncüsü olan bu stadı 10 yıl sonra tanımayanlar olacak. Ali Sami Yen kim bilmeyecekler. Mecidiyeköy’den geçerken Sami Yen’in yerine yükselen dev binaları hep oradaydı zannedecekler. Oysa Ali Sami Yen Galatasaray demek, Ali Sami Yen demek Avrupa’da cehennem demek, Ali Sami Yen demek 23 bin kişinin kalbinin 47 yıl boyunca aynı anda atması demek. Bunun hiçbir zaman unutulmaması, unutturulmaması gerekir.

Unutulmamalı ki BURASI SAMİ YEN, BURDAN ÇIKIŞ YOK...