Sebla havuza atladığı zaman kazanacağını hepimiz bilirdik. İzmir Atatürk Yüzme Havuzu'nun bir numarasıydı o.
Altay'ın yüzücüsüydü o.
Bayrak yarışında hep o sonda atlardı suya. Fark ne olursa olsun 25 metre mi vız gelirdi 100 metre yarışında. Birincilikleri rekorla kazanırdı.
Gerçek profesyoneldi Sebla Tanık. İzmir'de yüzmeyi sevdiren kişilerin başında geliyordu.
Bizler yüzerken onu taklit ederdik.
Rekorları alt üst ederdi. O başardıkça hayranları artardı, sadece Alsancak'tan değil İzmir'in dört bir yanından aileleri havuza çekmeyi başarmıştı.
Havuzun tribünleri o zamanki gibi cıvıl cıvıldı. Sadece Sebla değil, Sabri-Sadri Özürn kardeşler, Yasemin Savtekin, Yakut Alca vardı benim hatırladığım.
Neval Özbek trampenin tepesine çıktığında güzel bir atlayışla bizlerin alkışını alırdı. Sporu seyretmeyi yüzmeyi seyretmekten zevk aldığım o günleri şimdi mumla arıyorum.

Sorarlar ya neden İzmir çok modern diye? Sebla ve onun gibi yeteneklerinin peşinde koşanların şehridir İzmir!
Sebla ve onun gibi nice yetenekli genç bizlere sporcu olmanın saygınlığını gösterirdi. Ben ve benim gibi çocuklar Seba'yı örnek alırdık.
Taraftarlığı bile onlardan öğrenmiştim. Onlar rekora yüzerken kendimizi boşu boşuna yırtmaz her nefes alışına dikkat eder ve ıslıklarla destek verirdik.
Altay'ın efsane yüzme takımı vardı, yanlış hatırlamıyorsam yüzmede 13 yıl üst üstte olan bir kadrosu vardı.
Yüzme yarışlarının olduğu gün Alsancak semti bayram yeri gibi olurdu. Havuzun tribünlerinde iğne atsan yere düşmezdi.
Sebla Tanık benim en büyük idollerimden biriydi.
İnanın bana bugün ABD, İsviçre gibi ülkede doğsaydıbugün dünyanın en saygı duyulan efsanelerinden biri olurdu.

Bir gün evimizin zili çaldı. Sebla abla ve annesi kapımıza kadar gelmişti. Babam o zaman Altay yönetim kurulundaydı. İstanbul'dan teklif almıştı Sebla. Yüzmeden hak ettiği parayı geç de olsa kazanacaktı.
Altay Kulübü astronomik bir para istiyordu. Sonra formülü bulundu Sebla İstanbul'daki üniversiteyi kazanınca İzmir'e veda etti.
O gittikten sonra havuz onu hep aradı. Herkes yavaş yavaş elini ayağını çekti havuzdan. Kulüpler birer kapandı. Bugün Alsancak semtindeki havuzun önünden geçerken Sebla Tanık aklıma gelir. Keşke o ve onun gibi nice yeteneklere bu ülkede sahip çıkılsaydı diye düşünürüm.

Geçtiğimiz ay Avrupa Şampiyonası'nda 100 metre engellide 12.71'lik derecesiyle Avrupa Şampiyonu olan Nevin Yanıt'ı izlerken gözyaşlarım boşalacak gibi oldu.
Bu ülkede kendi idealleri arkasından koşan bu genç insan ne bardirelerle o güne geldiğini merak ettim. Maddi kaynaklar tabii ki çok önemli ama Nevin'in asıl ihtiyacı olan manevi destek. Bugün ona destek olma zamanı. Nevin'i izlerken Sebla Tanık geldi aklıma.

Bu yazı Sebla ve onun gibi gerçek sporculara teşekkür yazısıdır..
İyi ki varsınız..