Ruh çağırma !

"Taffarel, Fatih Akyel, Popescu, Ahmet Yıldırım, Mehmet Yozgatlı, Okan Buruk, Ümit Davala, Emre Belözoğlu, Hagi, Jardel, Marcio." Böyle bir kadronun, ligde şampiyonluğu sonunu kadar kovalaması, hatta Avrupa'da başarılı sonuçlar alması sürpriz olmayacaktır.

Tam 11 futbolcu, Galatasaray'dan 2000-2001 sezonundan sonra ayrıldı. Taffarel, Popescu, Emre, Okan ve Ümit, Serie A'ya transfer oldu. Hagi futbolu bıraktı. Jardel, Portekiz'e döndü. Fatih, La Liga serüvenine atıldı.

Ertesi yıl ne mi oldu? Orta alanı neredeyse tamamen değişen ve 6 kiralık futbolcudan oluşan takım, ligde şampiyonluğu kazandı, Devler Ligi'nde ilk turu PSV ve Lazio'nun üzerinde tamamladı. İkinci turda bir kez yenildi. 16'sı Avrupa olmak üzere 51 maçta sadece 8 mağlubiyet.

Galatasaray'da başarısızlık halinde, hep 'efsane kadro' söylemleri yapılır. Çare hep hazırdır; Hemen 'kaybolan ruh'u çağırma çalışmaları başlar.

Eğer sorun ruhsa, bunu geri kazanmak o kadar da zor değilmiş. Örneği yukarıda yazıyor.

En önemli eksik futbolcu kalitesi ise, ideal 11'den 7-8 oyuncunun aynı anda çıkmasına rağmen başarılı olunabiliyormuş. Bunun da örneği yukarıda.

Ayrıca geçen sezonki Keita, Jo, Santos, Elano, Baros, Kewell ve Arda'lı kadroya, 'kalitesiz' yorumu yapmak ağır olurdu.

Maddi yetersizlikten hiç söz edilemez. Sadece devre arasında transfere harcanan rakam 11.5 milyon euro. Futbolcu maaşlarının aksaması konusunda, önceki dönemlere oranla çok daha pembe bir tablo çizmek mümkün.

"Hepsi boş, teknik direktör yok" denebilir. Skibbe, Bülent Korkmaz, Rijkaard ve Hagi dörtlüsünün hepsine "hoca değil" gibi bir net ifade kullanak ne kadar doğru, tartışılır. O zaman 2002-2004 dönemi hatırlandığında, Terim'e de aynı eleştiri yapılabilir. Peki şu anki 'İmparator' söylemleri niye?

Adnan Sezgin.. Fatura hep aynı adrese kesiliyor, ama kulüpte maaşlı çalışan personel. Madem günümüzde futbol artık endüstri, kâr amacı güden her işletme gibi kim zararlıysa gözünün yaşına bakmadan gönderilir. Zaten bir kişinin, koca bir işletmeyi iflasa sürüklemesi de komedi.

O yok, bu yok, ama ortada ciddi bir çarpıklık var. Nitekim Galatasaraylılar, 6 yıldır Türkiye Kupası'na hasret, 4 yıldır Şampiyonlar Ligi'ne boy gösteremeyen, 3 sezondur şampiyonluk özlemi çeken, 2004'ten sonra ilk kez Avrupa'yı 'es' geçecek bir takım fotoğrafıyla karşı karşıya.

Olayın bir de maddi boyutu var ki, 'tünelin sonundaki ışık'a ulaşmaya çabalayan bir kulüp için önemli olsa gerek.

Rijkaard'a 3.5 milyon euro tazminat, Hagi'ye mukavelesi gereği 3 milyon euro, transfere 28 milyon euro, Şampiyonlar Ligi'nden gelmeyecek en az 20 milyon euro, şampiyonun alacağı 15 milyon TL, Avrupa kupası haftaları kapalı kalacak stattan 5 milyon euro, kombine satışından eksi 5 milyon euro daha vs...

Liste uzayıp gidiyor. En iyiniyetli hesaplamayla bile bir yılda 70 milyon euronun üzerinde zarar.

Saman alevi gibi parlayıp sönen ve yıllardır süren kara tabloda; hocadan, futbolcudan, ruhtan, paradan daha esaslı bir sorun olmalı. 'Moral yemeği'nin bile 'asık suratlar' topluluğuna dönüşmesinin bir nedeni olmalı. Ve bu neden imza toplamayla, dünya yıldızlarıyla çözülebilir mi? Zaten en vahimi de umutsuzluk değil mi?

twitter.com/gokhan_karatas