Tek kişilik orkestra Alex'in klasikleri!

Dün gece tribünlerde birbirinden güzel sevgi taneciklerinin sarı-lacivert hali; sahaya yansıyan dik duruşun tavan yaptığı resimlerdi. Sevdaya tutuklanmış kalplerin, "bu sevda bitmez" şarkılarıyla...

Onların tüm desteği, güce güç katan bir enerji içeceğiydi adeta.
Oyuna baktığımızda; Sivasspor karşısında kazanma zorunluluğu ilk yarıda Fenerbahçe'ye stres yarattı. Oyuna iki takım da güzel başlasa da, Sivasspor'un istekli ve karakterli futbolu gözlerden kaçmadı. 1-1'den sonra Sivasspor ev sahibi, anlaşılmaz bir oyun düzeninde olan Fenerbahçe ise misafir takım görüntüsündeydi. Oyunun başından sonuna dek kazanma arzusunu elinden bırakmayan Sivasspor'u, güzel futbolundan dolayı tebrik etmek gerekir.

Fenerbahçe'yi kısaca analiz edersek;
Sıkıntılı sürecin psikolojik yansıması bu maçta da hissedildi. Dia'nın formsuzluğu, Mehmet Topuz'un haftalardır süren durgunluğu, Cristian'ın duyarsız oyunu, Gökhan ve Bekir'in hazır olmayışları ve Volkan'ın yüksek toplara çıkmayışı, handikaplarla dolu bir bütünün eksik halleriydi. Bu duruma ilaveten Stoch ve Caner'in olmayışlarını, futbol resitalinde nefesli sazların yokluğu olarak düşünebiliriz.

Orta sahayı toparlayan isim, mücadeleci futboluyla Emre Belözoğlu'ydu. Attığı iki güzel golle galibiyete tempo tuttu. Fenerbahçe'yi ateşleyen isimdi.

Sivasspor adına pozisyon zenginliklerinin birbirini solladığı maçta, maçın dönüm noktası, skor 2-1 Sivasspor lehine devam ederken, Pedriel'in kaçırdığı goldü. Kaçan bu golden sonra, tek kişilik orkestra Alex'in klasikleri, yüksek bir volümle başlayınca, futbolda durgun gece festivale dönüştü.

Kötü oynarken kazanılan oyunda galanın final parçası Alex'in ayaklarıyla çaldığı, unutulmaz "Historia de un amor" klasiğiydi.

Dün gece Şükrü Saraçoğlu futbol merkezinde alınan galibiyet çok önemliydi. Sevgi Fenerbahçe'nin müziğiydi. Sevgiyle çarpan kalpler ise, 50 bin kadın ve çocukla sesini dünyaya duyuran Fenerbahçe tribünleriydi. Sonunda kavuşmak olan bu ayrılığın bedeli 4-2'lik galibiyetle, sadakatle ödendi.

Hakem Özkalfa ve Necati ile zirve dansı
Gözlerin alışkanlığıyla kafalar da her şeye alışmış. Her an görünen hataların, yanlışların, çalınan puanların hesabını kim soracak ki?

Bu ülkede futbol, uçuruma tam gaz gidiyor. "Bedavadan puanlar nasıl verilir" hakem seminerine en iyi örnek Mersin İdman Yurdu-Galatasaray maçıdır. Bütün hakların devrildiği ortamda, Galatasaray'ın lider olması şaşırtıcı değil. Çünkü Galatasaray oynadığı futbolla hakettiği yerde değil!

Hakem Özkalfa maça başlamadan düdüğünü bileylemiş. Gözlerine takmadığı gözlüğü, önce yüreğine takması gerekiyordu. Maç boyunca kendi acizliğinin hüznünü küreklerken.

Tolga Özkalfa çaldığı yanlış düdüklerden hiç utanmadı. Bu maçın hakemi Oğuz Aral'ın çizgi roman karakteri "Utanmaz Adam" bile olsaydı, Necati'nin pozisyonuna penaltı vermezdi. Rakibin emeğini çalan Neco'yu önce sarı, sonrasında Yahya'ya attığı tekme için ikinci sarı karttan kırmızı kartla oyundan atardı.

Futbolun striptizci hakemleri bunlar. Puan çalarak haksızlığa soyunuyor, tombaladan penaltı veriyor, hiç utanmıyor.

Kökleşen yanlışlar bunlar. Bunda şaşılacak bir şey yok. Gelsin puanlar, yalandan dürüstlüklerle ahkam kesenlerden çıt yok. Yaşasın futbol! Hey yavrum hey!

Hikayeden büyük takım olarak gösterilenlere özel bunlar! Kimse bize leke bulaştırmasın diyen, kirleriyle temiz-pak olanlara...

Kendine uygun oyunlarda, hiç sesini çıkarmadan, fazla taşla okey atanlara!

Geçmişin bütün suçlarını başkalarına boca edenlere. Şimdi ise fırsattan istifade, iyilikten doğruluktan bahsederek vicdanlarını temizlemeye çalışanlara özel. Kök salmış yanlışlarla zirvede kalmak güzel...