Böylesi bir milli takıma sahip olduğumuz için ne kadar gurur duysak azdır.
Eskiden yenilgilerimiz çok farklı olurdu.
Şerefli mağlubiyetler arar dururduk.
İngilizlerden 8 yediğimiz o siyah beyaz televizyon hala gözlerimin önünde.
Rahmetli babam skoru sorduğunda 7-0 demiş ve hala niye maçı izliyorsun yanıtını almıştım.
O zaman içimizde umut vardı, belki bir tane atarız diye.
Şimdi ise Alman devini eziyoruz.
Sadece umudumuz değil, mükemmele yakın bir futbol oynayan milli takımımız var.
8-0’lık mağlubiyetlerden final ve kupa kovalayan bir takım haline geldik.
Aradaki 20 yılı kıyasladığımız zaman nereden nereye geldiğimiz apaçık ortada.
Millilerin, Almanya karşısında sergilediği futbol tabiî ki göğsümüzü kabarttı.
Fakat futbolun gerçeği iyi oynasanız bile her zaman kazanamıyorsunuz.
ST. Jakob Park’ın zemininde maç bittiği anda gururlu bir milli takım vardı.
Hırvatlar gibi salya sümük ağlamadılar.
Başları dik bir şekilde sahayı terk ederlerken hüzün gözyaşlarını içlerine akıttılar.
70 milyonun evlatlarına da bu yakışırdı zaten.
Bizleri de başları dik bir şekilde sokağa çıkarttıkları için kendilerine binlerce kez teşekkür ediyorum.
Almanya maçının teknik analizine filan giymeyeceğim ama özetlemek gerekirse kaybetmemizde iki temel faktör vardı.
Bunlar ne sakatlıklar ne de cezalardı.
Bunlardan ilki kaleci Rüştü ikincisi maçın hakemi İsviçreli Busacca’ydı.
Rüştü yan toplardaki hatalarına bir yenisini daha ekledi.
Hırvatistan maçının ardından artık bir daha hata yapmaz dediğimiz Rüştü bu kez final fırsatımızı Almanlara takdim etti.
Massimo Busacca ise sahada adeta kabus gibiydi.
Yardımcı hakemi Matthias Arnet ile birlikte Almanya’nın kazanması için elinden geleni yapan ikili amaçlarına ulaştılar.
Bir kalecimiz ve maçı adaletle yöneten bir hakem sahada olsa inanın kazanmamız içten bile değildi.
Fakat yenilginin böylesi de güzel.
Bu eskilerde yakaladığımız şerefli yenilgi veya yenildik ama ezildik türünden bir mağlubiyet değil bu başlı başına bir gurur abidesidir.
Bir milleti gözyaşlarını dışarıya bırakmadan içten içe ağlatan bu milliler övgünün en güzeline layıktır.
Fatih Terim ve aslanlarını bir kez daha kutluyor bizlere yaşattıkları bu iki hafta için bir kez daha teşekkür ediyorum.
Dünya bizi ayakta alkışlarken gururdan ağlamak gerçekten güzel.
Pekala final mi, şampiyonluk mu?
Yunanistan gibi oynayıp şampiyon olacağımıza böyle oynayıp ilk turda elenmeyi tercih ederim doğrusu.