Bu işte bir iş var!

Bir takım kötü olabilir.
Bir takım iyi de futbol oynamayabilir.
Bir takım yanlış transferler de yapabilir.
Hatta ve hatta bir takım yanlış teknik adam seçimiyle de lige girmiş olabilir.
Hepsine tamam hepsine eyvallah ama bir takım bu kadar şanssız olmamalı diye düşünüyorum.
Önce lig fikstürünü şanssız bir şekilde çektik.
Baksanıza yenildiğimiz takımlara neredeyse hepsi şampiyon olacak nitelikte.
Peşinden kupa kurası çekelim dedik, gittik en zorlusunu hem de deplasmanda çektik.
İyi futbol oynadığımız Kayserispor maçında pisipisine yediğimiz golle sahadan yenilgiyle ayrıldık.
Geçtiğimiz hafta sahamızda oynadığımız maçta Bursaspor’u tabiri caizse elimizden kaçırdık.
Kazanacağımız maçın uzatma dakikalarında yediğimiz golle 1 puandan da olduk.
Hemen ertesinde Pazar günü bu kez Eskişehir deplasmanındaydık.
Üstün oynadığımız ve kazanacağımızı düşündüğümüz maçta alınacak 1 puana üzülürken, uzatma dakikalarında yine gol yedik ve mağlup olduk.
Yani bu kadar tesadüfün üst üste gelmesini hayretle karşılamak dışında bir şey yapamıyorum.
Bir takım bu kadar şanssız olmamalı.
Geçtiğimiz sezon hep bizden yana olan şans faktörü bu yıl sanki 180 derece terse dönmüş.
Hiçbir maçta şans yanımızda değil.
Hayır, yanımızda olmasından vazgeçtik bari karşımızda olmasa.
Sonuç itibariyle 6 hafta sonunda alınan 1 puan ve sonunculuk.
Henüz her şey bitmiş değil, takımdan umutluyuz.
Kümede kalacağımızı düşünüyoruz fakat toparlanmaya acil ihtiyacımız var.
Biz iyiyiz, iyi yoldayız, haftaya olacak derken arada bir bakmışız lig bitecek.
Bugünkü yazımı şu meşhur boksör fıkrasıyla bitirmek istiyorum.
İki boksör ringde kapışmaya başlar.
Bir tanesi genç rakibinden sürekli yumrukları yer.
Birinci raund, ikinci raund...
Artık adamın yüzü gözü dağılmış, felaket halde.
Menajeri hemen mola ister.
Bir yandan da, "Çok iyisin! Süpersin! Rakibi mahvettin, perişan ettin" diye gaz verir.
Tek gözünü aralayan boksör, ayakta gayet dinç duran rakibini şöyle bir süzer ve ekler:
"Anladım, ama dediğin doğruysa beni kim dövüyor!"