Bir zamanların örgü saçlı yıldızı Ruud Gullit, teknik direktörlük için şu yorum yapmıştı: "Teknik direktörlük pis bir iş, ama bunu seviyorum."
Bir kere dünyanın en kolay, aynı zamanda da en zor işi.
Kolay oluşu sen taktiğini belirlersin futbolcu oynar. Takımın iyiyse sen de iyisindir.
Zor oluşu sen taktiğini belirsin, futbolcu oynayamaz. Takımın kötüyse sen de kötüsündür.
Kolaydır, rakibin bilmediğini bilir kazanırsın.
Zordur, senin mesleğini herkes bilir ki mutlaka günün birinde kaybedersin.
Nasıl futbolcu her zaman ayakta kalmaz ve düşerse sen de düşersin üstelik dizin yere değmeden.
Ve sahnede olman şarttır.
Çünkü aksi takdirde unutulmaya yüz tutarsın.
Bazen bir aktör gibi seçici davranırsın.
Bazen de onların seni seçmesi için uğraşırsın.
G.Birliği maçında Mesut Bakkal'ın penaltıları takip edişini gördükten sonra yazmaya karar verdim bu yazıyı. (Takip edemeyişini mi demeliydim yoksa)
Başını ellerinin arasına almıştı.
Dirsekleri ise dizlerine koymuştu.
Bakamıyordu.
Sebat, Trabzon, Adana Demirspor, Kırıkkale, Vestel Manisa, tekrar Adana Demirspor, Galatasaray ve final.
Üstelik geçen hafta ligde düşmekten son anda kurtulmuşsun.
Yani mutluluğun cilası olacak kupa...
Olmadı.
Tolunay Kafkas...
O ayaktaydı...
Kol kola girmişlerdi takım olarak...
Diyarbakırspor, Gaziantep, Alanya, Şanlıurfa, Fenerbahçe, Çaykur Rize, OFTAŞ...
Ve final...
O da gözünü kaçırıyordu Bakkal gibi.
Sanki bakışları tesir edecek.
Ama kötü anı görmekten korkuyordu işte.
Bir sezonun emekleri uçup gidecekti.
Oldu.
Kayserispor başardı. Ama başaramayan G.Birliği'nin hocası Mesut Bakkal'ın içi burkuldu.
Biz de burkulduk.
Futbol böyle bir oyun işte. Kazamazsan yoksun.
Bir gol bitirdi her şeyi.
Hani dedim ya bundan önceki yazıda:
"Biri şampiyon olacak, ya diğeri" diye...
Kayseri Avrupa'ya gitti, G.Birliği evine.
Kayseri "Türkiye Kupası Şampiyonu" denilecek.
Ama G.Birliği için "Türkiye Kupası ikincisi" denilmeyecek.
Mesut Bakkal kime desin şimdi derdini.
Diyen demiş işte:
"Teknik direktörlük pis bir iş ama seviyorlar."