Güzel bir turnuvaydı.
Ama herkes için değildi kuşkusuz.
16 takımın 16'sı da güzeldi diyebilir mi mesela.
Mesela Fransa... Mesela İsviçre... Mesela Polonya...
Mesela Frei ne der turnuva için...
Veya Frank Ribery...
Luca Toni de yakın duygulardadır.
Bizim için güzeldi.
Ama eksikti...
Bu Hollanda için de söylenebilir, Rusya için de...
Ve bu aslında o kadar normal ki...
Terim'i beğenenler olabilir, beğenmeyenler de...
Bundan doğal ne var ki...
Bu takımı başarılı bulanlar olabilir, eleştirenler de...
Bu da çok olağan değil mi?
Dünya üçüncülüğü başarıdır kabul.
Ama birinci olamayışımızı da sorgulamamız gerekmiyor mu?
Yetinmek midir önemli olan yoksa erişmek midir?
İlki mecburen yapılır.
İkincisi çaba ile..
Yani ortaya çıkan sonuç nedeniyle mecburen yetiniriz. Ama çaba sarf edersek bir sonrakinde hedefe erişebiliriz.
Bu kadro ile bunu başarı saymak bir bakış açısıdır.
Ama bu kadro ile bu turnuvaya katılmayı eleştirmek ve neticeyi kabullenememek de bir bakış açısıdır.
Onun için herkes Fatih Terim gibi düşünmek zorunda değildir.
Ama bu takımın sorumlusu da Fatih Terim'dir.
Yani karar onundur.
Ama herkes Terim'in kararını beğenip beğenmemekte de özgürdür.
Yani bana göre Ümit Karan olmalıydı.
Ona göre Mevlüt.
Bana göre Yıldıray olmalıydı.
Ona göre Tümer.
Ama sonuçta karar Terim'in.
O uygular, diğerleri de fikrini söyler.
Ortak payda ise aynı.
Takımın başarısı.
Hal böyleyken ve Milli Takım'ı alkışlarken,
İspanya'nın rakibi olamayışımızı da sorgulamalıyız.
Emre Belözoğlu'ndan ilk maç dışında yararlanamayışımızı.
Bu kadar çok sakatla yarışmamızı.
Orta sahadan savunma yaratışımızı.
Mevlüt'ü kazanmak uğruna diğerlerini unutuşumuzu.
Sorular çoğaltılabilir.
Ve bu soruları sadece ben sormuyorum.
Binin bir belediye otobüsüne, girin bir kıraathaneye orada da duyabilirsiniz.
Sadece alkışladığınız vakit, o ses o an mutlu edebilir.
Ama alkışlarken söylenenler diğer anlardan daha fazla tesir edebilir.
Bu yüzden beni merdivenin sonu ilgilendiriyor.
Çünkü ortasında kalırsam bir yere ulaşamam.