5 dakikada değişir bütün işler

Gordon Milne'nin bir lafı var:
"Beş dakikada bir şey gerçekleştiremezsiniz, her şey yavaş yavaş olacak" der. Zaman uzun ama vakit dar. Bu ne demek mi? Yani verim için beklersen, bir bakmışsın beklentilerin buhar olup uçmuş. O halde güven lazım biraz. Biraz da kulakları tıkamak sağa sola. Lafı nereye getireceğim.
Her sezon öncesi yeni transferler için bir beklenti olur.
Benim biraz farklı.
Kamplara bakarım. Genç yüzlere. Kim geliyor geriden diye.
Acep geçer mi ileriye diye.
Kolay değil elbet 18'lik bir yüreğin milyonlar önündeki dansı.
Ayaklar dolanmazsa mesele yok.
Yetenek varsa çıkar 90'ın herhangi bir anında.
Kazım Kazım diyor ki: "Türkiye'de İngiltere'ye oranla çok daha yetenekli genç oyuncular var. Ama oyuncular takımlarında oynama şansı bulamadıkları için bir süre sonra kaybolup gidiyor"

Bunu demeye çalışıyorum işte. Şans önemli. İdman da önemli de bir yere kadar.
Bu yüzden biraz Gürhancıyım ben bu sene.
Batuhancı ve Aydın Yılmazcıyım.
Aydın Karabulutçuyum.
Yaser Yıldızcıyım anlayacağınız.
Arda Turan'ın yaptığı işi hafife alamayız bu yüzden.
Onun gibi olmaya çalışıyor bir çok genç artık.
Hatta belki onun gibi de, maalesef şans bulamıyor.
Şımaranları da olacak. O da normal.
Ama tam destek verilmeli.
Messi henüz 21 yaşında. Bir sakatlık yaşamazsa 13-14 yıl daha bu sahnede.
Var mı dünyada ismini bilmeyen?
Rijkaard'ın onun için "Özel biri. Messi hakkında konuşurken sadece Messi hakkında konuşurum" demesi Henry'nin "Dünyanın en iyi futbolcusu olduğunu söyleyebilirim" deyişi boşa değil.

Bu ülke çok önemli yetenekler yetiştirdi.
Ama bu ülkede öyle veya böyle çok da yetenek de gözden kaçtı.
Yıldızları alsın takımlarımız lafım yok.
Ama geleceğin yıldızlarını da göz ardı etmeyelim.
Haftalarca bekleneni veremeyen ama şans bulanların yanına bizim çocuklarımızı da ilave edelim.

Gökhan Gönül, Mehmet Topal ve Arda Turan gibiler birdenbire takımlarının vazgeçilmezleri olmadı.
Birileri gördü.
Birilerinin gördüğünü sonra birileri gördü.
Sonra biz gördük, tribün gördü, ötekiler gördü.
Bir gördük hep görmek istedik sonunda.
Demem o ki görmemezlikten gelmeyelim bu çocukları.
10 dakika, 15 dakika hatta 5 dakika da olsa alıştıralım bu çocukları.
Çünkü onlar Milne'nin de dediği gibi O 5 dakikada bir şey gerçekleştirmeye çalışacaklar. Aksi taktirde kulübede ve kadro dışında her şey yavaş yavaş olacak.