23 Nisan..

Kısa… kısa…
Aroma Voleybol Erkekler ve Bayanlar final serilerinde Fenerbahçe Eczacıbaşı Zentiva’yı zorlu bir mücadeleden sonra 3-2 yenerek seride 1-0 öne geçerken, erkeklerde ilk maçı kazanan Fenerbahçe, sonraki 2 maçı da açık farkla 3-0 kaybederek İstanbul Büyükşehir Belediyesi karşısında seride 2-1 geriye düştü. Eğer yarın (23 nisan) Haldun Alagaş Spor Salonunda yapılacak müsabakayı gene İstanbul Büyükşehir Belediyesi kazanırsa şampiyonluğunu ilan edecek. Final gurubundaki 4 takım arasında tek Türk antrenör olan Nedim Özbey bir deyimle yabancı antrenörlerin karşısında Türk Voleybol Antrenörlüğünü gururla temsil ediyor ?...

Diğer voleybol haberlerine gelince…
Türk voleybolunun “Değer”i DEĞER ERAYBAR, aramızdan ayrılışının 1. yıldönümünde mezarı başında saygı, sevgi ve özlemle anıldı…

Diltaş Eğitim Kurumu ve Beşiktaş Aroma Erkeler 1. ligine yükselme başarısını gösterdiler.

8-10 Mayıs tarihlerinde Alanya’da yapılacak Genç Bayanlar Dünya Voleybol Şampiyonası İkinci Ayak Eleme müsabakalarına katılacak Genç Bayan Milli Takım, İstanbul’da 20-25 Mayıs tarihleri arasında birinci dönem kampına alınacak.

2009 Avrupa Şampiyonası Finallerine de dayanak olması beklenen ilk kamp 20 Nisan-8 Mayıs tarihleri arasında İstanbul’da yapılacak.

Avrupa Voleybol Konfederasyonu (CEV) Başkanı André Meyer ve CEV Direktörü Olivier Mottier 25 Nisan’da, 2009 Avrupa Erkekler Voleybol Şampiyonası ve 11 Eylül 2009’da toplanacak CEV Kongresi ile ilgili olarak öngörüşmelerde bulunmak için İzmir’e gelecek.

23 Nisan
23 Nisan…
Ama maalesef neşe dolamıyor insan !

23 Nisan…
Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı.
Dünyada çocuklarına bayram armağan eden, tüm dünya çocuklarını bu bayram içerisinde misafir ederek kucaklayan tek ülke TÜRKİYE.

23 Nisan…
Tüm yurtta bu gün bayram coşkuyla ve de törenlerle kutlanıyor.
Yaşasın egemenlik ! Yaşasın çocuklar !
Böylesine anlamlı bir günde aklıma hep kaderlerine terk ettiğimiz sokak çocukları, minicik yaşta eğitime göndermeyip, kaçak çalıştırılan emekçi çocuklar (!) gelir. Onları hesaba katmayan, onların sorunlarını, çektikleri sıkıntıları ve acıları görmezden gelen, asırlar öncesine köklü koca bir devlet nasıl oluyor da sınırsız maddi ve manevi gücünü onlar için kullanmıyor, kullanamıyor ? Bu ne beceriksizlik ? Bu ne vurdum duymazlık ?

Ortak özellikleri, ilgisiz, kopuk, ekonomik zafiyete düşmüş, perişan psikolojisi çökmüş aileler içerisinde başlayan, sokaklara, kimsesizliğe, uyuşturucuya taşan bu dram, onları dışlayan toplumun iticiliği, öfkesi ve güvensizliğiyle trajik boyuta varmakta ve kanayan bir yara olarak hala ilgi, şevkat ve vicdani bir müdahale beklemektedir.

23 Nisan…
Ulusal Egemenlik Bayramı.
Acaba hangi egemenlik bu ?
Kayıtsız şartsız milletin olan mı ?
Yoksa ?...

Bu gün sadece törenlerde ve oralarda atılacak nutuklarda kalan egemenlikten nasıl gurur payı çıkartabiliriz ?
Törenler diyorum da, beni güldüren, güldürürken de düşündüren o meşhur seremoni adeti gelir aklıma hep !
Çocuklar devlet büyüklerinin koltuklarına otururlar. O koltuğu ısıtmış olanlar da ayakta, onların karşılarına geçerler, türlü komikliklerle rol yapmaya, sözde yaptıkları büyük jestin mağrurluğunda (!) ahkam kesmeye çalışırlar.
Çalışırlar çalışmasına ama bir türlü de beceremezler ? Zira koltuklarına oturttukları çocukların kendilerinden, çikolata, gofret, gazoz isteyeceklerini sananlar, akıllı bıdıklar tarafından kendilerine yöneltilen sorular, istekler ve eleştiriler karşısında bocalarlar, cevap vermekte zorlanırlar, epey de terlerler…
Çünkü çocuklar, yaşamın her türlü üç kağıdını, edepsizliğini, yalakalığını, dönekliğini, bencilliğini hileleriyle, cambazlılarıyla onlarca sene özümsemiş bu büyüklerinin çoğunun yanında çok saf, temiz ve masumdurlar. Bu güzellikleri de sorulara ister istemez yansır, yansımakla da kalmaz, karşılarındaki yüksek mevkili bürokrat için zor bir süreç haline dönüşür. Bu yüzden, kontr-piyede kalmamak için bazılarının yaverleri vasıtasıyla sorulacak olan soruların makama buyur edilmeden denetimini (!) yaptıklarını çok iyi biliyorum.

23 Nisan...
Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı.
Çocuklarımız senede bir kere olsun, bizlere bir şeyleri anlatmaya, anımsatmaya çalışırlar.
Ama bizler, ne yazık ki büyük olduğumuz için (!) anlamakta zorluk çekeriz !
Onlar sadece istemekle ve sormakla kalırlar !
Senede bir gün…
Bazılarına uzun ve ters gelse bile…

Önümüzdeki yazılarımın birinde “ÇOCUK VE SPOR” konusunu işleyeceğim… Beden Eğitimi derslerinden, spor tesislerine kadar, yeşil alanlardan kulüp çatıları altına kadar geçen ve maalesef geçemeyen o hepimizin bildiği süreci sizlerle bir kez daha sesli düşüneceğiz ve çocuklarımıza hiçbir şey veremediğimizi bir kez daha göreceğiz ?...