Projeye yasal fren...

Projeye yasal fren... PLAJ VOLEYBOLU MERKEZİ PROJESİ TEHLİKEDE…
Avrupa’nın Plaj Voleybolu Merkezi olarak planlanan projenin en önemli şartı olan tesis projesi, bir emekli hakimin, yapılması planlanan tesisin imar durumuna uymadığını ve evinin önündeki manzarayı kapatacağını öne sürerek ilgili idare mahkemesinde açtığı davayı kazanarak yürütmeyi durdurma kararı almasıyla şimdilik suya düştü…
Hatırlanacağı üzere, CEV (Avrupa Voleybol Konfederasyonu) bu büyük projeyi ülkemize vermiş ve Alanya Belediye Başkanlığı ile Türkiye Voleybol Federasyonu arasında konuya ilişkin bir anlaşma yapılmıştı…
Şimdi gözler hem TVF ile Alanya Belediye Başkanlığında, hem de CEV’de…
Akla ilk gelen, başarılı Belediye Başkanı Hasan Sipahioğlu’nun böylesine pürüzlü bir yapılanmaya bile bile, imar durumunu incelemeden veya bilmeden girmiş olması… Umarım konu tatlıya bağlanır, pürüzler giderilir...
Eminim o emekli hakim amca da bu direnişini üç-beş kuruş kapmak için yapıyordur… Haklı gibi gözükse de, böylesine bir milli meselede biraz ayıp ediyor gibi geliyor bana... Üç beş kuruş koklatılsa belki bizim huysuz amca bir anda “En hızlı plaj voleybol adamı” olacak, “Milli Emekli Hakim”lik madalyasını (!) göğsüne takıp, Alanya’da hava atarak dolaşacak, kim bilir... Biz bu yaşa kadar üç kuruş menfaat için, bir anda melek kesilen bu tip huysuz yaşlıları az görmedik...

HEY GİDİ HEY, KOCA BURHAN FELEK SPOR SALONU…
Ve, ülkemizde voleybolumuzun mabedine kazma vuruldu… Gerçi Voleybol Federasyonu yerine çağdaş, modern daha kullanışlı ve çok kapsamlı yenilerini dikiyor ama Burhan Felek Spor Salonu bir başkaydı ve de birkaç nesile kucak açmış, koca camiamızın yükünü kaldırmış, bizlere nice heyecanlar, mutluluklar tattırmış, kah sevindirmiş, kah üzmüş ama sporun erdemi içerisinde yoğurup yüceltmiş bir spor mabedi olmuş… Orada sevinç çığlıklarımız var duvarlarına sinmiş, zeminine terimiz işlemiş, soyunma odalarında hala “Ben-gay” kokularımız egemen… Anılarımız askıda…
Güle güle Burhan Felek Spor Salonu… Güle güle vefa abidesi…
Seni hiç ama hiç unutmayacağız…
Tıpkı sana isim babalığı yapan, büyük spor adamı Burhan Felek gibi…

ANLAMLI ÖDÜLLER…
Milliyet Gazetesinin geleneksel “YILIN EN İYİLERİ” anketinde, amatör spora verdiği büyük hassasiyetini mütevazı kişiliğinde üreten ve de önemli tesislere imza atıp, Kocaeli’ni bir sporcu fabrikasına dönüştüren KOCAELİ Büyükşehir Belediye Başkanı İBRAHİM KARAOSMANOĞLU “YILIN SPOR ADAMI” seçilirken, kısa zamanda voleybolda tesisleşmeye yönelen Voleybolumuzun çalışkan Federasyon Başkanı EROL ÜNAL KARABIYIK da branşına çağ atlatan ve prestij kazandıran Bisiklet Federasyonu Başkanı EMİN MÜFTÜOĞLU ile birlikte “NAMIK SEVİK HİZMET ÖDÜLÜ”ne layik görüldü…
Tekvandoda arka arkaya 3 kez “Dünya Şampiyonu” olan BAHRİ TANRIKULU “YILIN SPORCUSU” seçilirken, Futbolumuzun en kariyerli 3 antrenöründen biri olan MUSTAFA DENİZLİ, uzun yıllar sonrası Beşiktaş’a 2 kupa birden kazandırıp, “YILIN ANTRENÖRÜ”, Tüm dünya kulüplerinin imrenerek seyrettiği, rüyalarını süsleyen, Türk futbolunun genç yıldızı ARDA TURAN da “YILIN FUTBOOLCUSU” seçildi… En anlamlı ödüllerden birisi de “NAMIK SEVİK ONUR ÖDÜLÜ”ydü ve bu ödül de Dünya Şampiyonu Bedensel Engelli okçularımız GİZEM GİRİŞMEN ve MUSTAFA AK bu ödülün sahipleri oldular…

ADNAN KISTAK KARDEŞİMİN BÜYÜK BAŞARISI…
Bu yıl ilki düzenlenen Azerbaycan Kupası'nda, geçtiğimiz sezonun lig şampiyonu Rabita’yı final maçında 3-1(25-19, 25-22, 24-26, 25-19) yenen Azerrail Bakü Azerbaycan Kupasının ilk sahibi oldu…
Satırlarıma haber olan bu başarı, çok sevdiğim ve değer verdiğim, hayatını voleybola adayan antrenör kardeşim ADNAN KISTAK’ın bu takımın antrenörlüğünü yapması dolayısıyla değerliydi, sizlerle paylaşmak istedim… Tebrikler sana Adnan...

AJANSSPOR’UN YILBAŞI TEBRİĞİNDEKİ HASSAS AYRINTI…
Mensubu ve yazarı olmaktan kıvanç duyduğum, Türkiye’nin en büyük spor portalı AJANSSPOR’un manşetindeki “Yılbaşı Tebriki”nde bir ayrıntıya takılı kaldım… 2010’un iki sıfırını futbol ve basketbol topları temsil ediyordu… Hak vermek gerek, ülkemizin en önde gelen birinci ve ikinci spor dalları… Bizim voleybol da üçüncü sırada… Fatih Ürek bana belki alınacak ama, bildim bileli de bu sıra bozulmamıştır… İşte 2000’i bunun için çok sevmiş, “Özel” bulmuştum…
Zira üçüncü sıfırı voleybol topu temsil ediyordu… Şöyle bir düşündüm de aynı şansı voleybolda 3000 yılına kadar yakalayamayacak mı diye... Voleybol Federasyonu’nun da gücü ve çabaları ortada… Plaj Voleybolu ile birlikte devamlı yükseliş içerisinde... 2010 Basketbolun yılı… Koca Dünya Şampiyonası’na ev sahipliği yapacak, yer yerinden oynayacak !... Hele bir de dev adamlarımız ilk dörde giriyor mu ?... (Allah söyletiyor…) Futbolun yeri, sıfırın hükmünün geçemeyeceği 2111 yılına kadar garanti…
AJANSSPOR’a da işte bu günleri de göreceği uzun ömürler diliyorum…

2500 YILBAŞI KARTI YAZARSANIZ OLACAĞI BUDUR...
Türk voleybolumuzun en büyüklerinden rahmetli AYHAN DEMİR Hoca çok ilginç bir kişiliğe sahipti… Sert ve otoriter yapısının yanında muzip, şakacı, espritüel, candan bir kişiliğe sahipti… En büyük zevklerinden birisi de çocuğu yaştaki bizlere “Abi” demesiydi… Zaten cümlelerinin pek çoğu da böyle başlardı… Ama… Kızdı mı, pimi çekilmiş bir el bombası kadar da tehlikeliydi… Kibar görüntüsüyle, rica ettiği şeyler bu nedenle de biz sporcuları tarafından emir telakki edilirdi… Voleybola başladığım ve ilk yuvam olarak gördüğüm, orada koca bir Gençler Türkiye Şampiyonluğu tattığım Beyoğluspor’da antrenörümdü ama daha öncesi ve en önemlisi, rahmetli Alper ağabey (Başaran) ile beni voleybola teşvik eden kişiydi… Antrenmanlarda gözüne girmek için popomu (af edersiniz...) yırtardım… Hele o öldüresiye attırdığı plonjonlar yüzünden, sık sık yarılan çeneme dikiş attırmak üzere Taksim İlkyardım Hastanesinin acil servisini az aşındırmamıştım… Hatta o izleri saklamak için sakal bıraktığımın rivayetinde büyük gerçek payları vardı…

Beni çok severdi rahmetli… Sonradan bunun, önüne her gelen yabancı yazıları ve kuralları bana güven (!) duyarak tercüme ettirmesinden, Bayram ve Yılbaşı tebriklerinin yazılarını bana yazdırmasından (!) ötürü olduğunu biraz geç de olsa farkına varacaktım…

Yıl 1971… Emir büyük yerdendi… Ayhan ağabeyin müdürlük yaptığı şirketin Mecidiyeköy, Hukukçular Sitesi girişindeki bürosuna girdiğimde beni şevkatle (!) bir güzel karşıladıktan sonra gözleriyle masasının üzerinde Toros sıradağları gibi dizilmiş Yılbaşı tebrik kartlarını göstererek sırtımı okşadı !... “O kadar korkma canım..” dedi ve devam etti… “Sadece 2500 adetcik !... Hepsinin de altlarına imzamı attım… Sırada üstlerini doldurmak kaldı... Ellerinden öperler Hasan abi…” dedi ve sessizliği gene kendisi bozarak, çekmecesinden çini mürekkebi ve bilmem kaç numara uçlu kalemini uzatarak devam etti… “Aman Hasan abi, o senin güzel kaligrafinden (Yazı stili) hiçbirinde ödün verme, ben çıkıyorum, masa senin, canın ne çekerse de güvenliğe söyle, aldırt !...” Ayhan ağabeyin arkasından uzun süre masasında çöke kaldım… Yılbaşı öncesi son cumartesi gecemi her şekilde geçireceğim aklıma gelirdi de, böylesine ulvi bir vazifeyle geçireceğim aklıma gelmezdi… Emir büyük yerdendi… Kız arkadaşıma, yüzüme telefonu kapattığı ana kadar, gecenin önemini belirten kısa bir konuşma yaptım ! Pek becerememişim ki, bir hafta sonra başımda boynuzların çıktığını fark ettim… Burcumun bir özelliğindendir (oğlak) diye kendimi teselli ettim !...

Önümde 2500 tebrik kartı… yaz yaz bitmiyor… 34, 259, 512…
“Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.”
“Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.”
“Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim.”
515… saat gecenin 11’i… Ellerimde uyuşma emareleri… Gözlerimden uyku damlıyor, esnedikçe esniyorum !... Göz kapaklarım terör estiriyor !... Takoz koysam fayda etmeyecek !... Kapandı kapanacak !...
“Sizin ve eşinizin bayramını saygıyla kutlarken, sıhhatli ve başarılı günler niyaz ederim…”
Ve bir müddet sonra gerisini nasıl yazmışım hiç hatırlamıyorum…
“Niyaz ederim başarılı günler sizinle eşinizin yeni yılını kutlarken…”
“Kutlarken eşinizin yeni yılını saygıyla sıhhatli günler diler Niyazi ile beraber ederim...”
“Sizin, Niyazi ile eşiniz birlikte yeni yılınızı sıhhat dilerim, tebrikle beraber...”
“Niyazi ile birlikte sizin ve eşinizin yeni yılınızı kutlarken ayrıca tebrik ederim…”
“Önce yeni yılınızı başarılı eder, sonra eşinizle Niyazi’ye tebrikli günler dilerim…”
“Sizin de eşinizin ve Niyazi’nin de yeni yılını saygıyla eder, sıhhatli tebrik dilerim..”
“Yeni yılınız Niyazi ile sıhhat bulsun, eşiniz ile birlikte tebrik olsun”
“Sıhhatli eşinizin yeni yılını saygıyla kutlarken, Niyazi’ye başarılar diler aynı zamanda ederim..”
“Yeni yılınızı şey etmeden önce eşinizi saygıyla kutlar Niyazi’nin gözlerinden öperim..”
“Sizin de, eşinizin de, Niyazi’nin de, yeni yılını da, tatilini de, geçmişini de, geleceğini de saygıyla tebrik ederken...”
“Önce Niyazi tebrik etsin, yok öyle yağma, ben size ve eşinize sıhhat dilerim sonra”
“Yeni yılda eşiniz ve Niyazi’ye dikkat edin, size bu yıl gelebilirler…”
“Niyazi beyi Yılbaşı günü eşiniz ile birlikte tebrik ederim…”
“Valla tebrik ederim Niyazi’yi, eşiniz ile birlikte sıhhatler dilerim…”

Pazar sabahı, ezan okunuyor… Gözlerim kan çanağı… Yaşasın kartları yetiştirdim… “Osmanbey postanesi nöbetçidir, şunları atayım, sonra da gidip eve pazartesi sabahına kadar da yatayım…” dedim, aynen öyle de yaptım…

Sonrasını ne siz sorun, ne ben söyleyeyim....
Aradan 3-5 gün geçti… Ayhan ağabey beni makamına emretti (!)… Cümlelerdeki “Abi”lik kalktı, “Ulan”la başlayan övgü dolu (!) cümlelere maruz kaldım !... O zaman anladım ki, iyilik benim neyime... Sadece Ayhan ağabeyin yüzüme attığı “Aynen...” yazılı, geri dönen temenni dolu kartlara bir baktım, çoğunda Niyazi var... Merak ettim, Niyazi de nereden çıktı ?...
İşte o gündür, bu gündür tebrik kartı kullanmıyorum !... Yaşasın internet !...