Acı bir tebessüm

Antalyaspor’un belalısı Bobo’yı bir, kenara bırakın, Guti, Quaresma, Almeida, Hernandes, Simao gibi dünya futbolunun bir çırpıda sayılabilecek isimleri kadroda. Yedekler dahil 10 yabancısı var.
Quaresma çıkıyor, yerine Almeida giriyor.
Eleştirilse de rekor puanla ligin bitimine 3 maç kala takımını şampiyon yapan Schuster, bunu Real Madrid gibi bir devi çalıştırırken gerçekleştirdi.
Yani, her şeyden önce futbolun yıldızlarını izlemek keyifti.
Gönül bu yıldızları başı önde önümüzden ayrılırken görmek istiyor elbette. Stada da bu duygularla giderken, 10 dakika içinde Quaresma’nın bizim sağımızdan 3 kez dalıp savunmayı felç etmesi gözümüzü korkuttu açıkçası.
‘Erkan nerede ki’ diye düşünürken Quaresma’ya salladığı tekmeyi havada gördük. Takımın 4-2-3-1 oynaması biraz umutlarımızı artırmıştı. Haksız da çıkmadık. Mehmet dokunabilse, Tita ve Necati’nin şutlarında Rüştü mükemmel kurtarışlar yapmasa ilk yarı 3-3 biterdi. Bobo’nun mutlak pozisyonuna Radeljic’in akıl dolu müdahalesi ile devre noktalandı.
Bir de akıllarda kalan Deniz Barış’ın cansiperane savunma anlayışı ve akıl dolu, deneyim fışkıran oyunu.
İkinci yarıda Antalyaspor’un ‘Ben 3 puana talibim’ sözü ofsayt bayrağına takıldı. Fenerbahçe’den sonra Beşiktaş’ın da sağ beki avladı savunmayı.
Televizyondan izleyenler ‘ofsayt vardı’ derken ben acı bir tebessümle bir skor tabelasına bir puan durumuna baktım.
Guti’nin golünü hiç hesaba bile katmıyorum.
Maç Ekrem’in golüyle bitmişti zaten.
Son sözü tribünler söyledi.
Umarım kulaklarına gitmiştir ne dedikleri.